به نظر میرسد انجیل یوحنا این اندیشه را مطرح میسازد که یکی از کلمات یا مفاهیم کلیدی که ما را در درک خدمت عیسی یاری میدهد، کلمۀ «ماندن» است. همین امر نیز ما را در درک طرح کلی برای خدمت کلیسا کمک میکند، طرحی که از خدمت عیسی ناشی میگردد. مفهومی که در این کلمه نهفته است، «سکونتداشتن» و «مَسکن» میباشد. خدا با ما مسکن میگزیند. مسیح از ما میخواهد که در او بمانیم، و او نیز در ما خواهد ماند. او از ما میخواهد که در او مَسکن بگزینیم، همانگونه که او با ما مَسکن میگزیند. مسیح میفرماید که در خانۀ «پدرش»، اتاقهای بسیاری هست. در آنجا، مکانهای بسیاری برای تجمع و ملاقات وجود دارد. و آنچه برای مقولۀ مَسکنداشتن جنبۀ مرکزی دارد، مفهوم ساکنبودن و ماندن است.
«ماندن» یا «مَسکنگزیدن» یعنی اینکه «با صبر، منتظر بمانیم». خدا با ما مَسکن گزیده است. او در زندگی عادی نزد ما آمد، و با ما نشسته، خورده و راه رفته، و در میان زندگی کرده است. به همین سبب است که یوحنا انجیل خود را به این شکل به پایان میرساند که نشان میدهد عیسی مشغول انجام کارهای عادی است، کارهایی چون پارهکردن نان، یا صرف صبحانه در ساحل دریاچه. خدا هنوز نیز با ما مَسکن میگزیند و با ما میماند. او در آغاز با ما بود، و در انتها نیز با ما هست. او ما را ترک نخواهد گفت.
و او میخواهد که کلیسایش با جهان بماند- خصوصاً با آنانی که کسی را ندارند که با ایشان باشد. آنان که دوستی ندارند، آنان که اندوهگیناند، آنان که فراموش شدهاند- ارادۀ خدا اینست که با ایشان مَسکن بگزینیم، و نیز با یکدیگر. آنچه ارادۀ خدا برای خلقتش است، رفاقت و دوستی عمیق و ماندگار است، نه صرفاً تجمعاتی با سازماندهی خوب.
تأملی به قلم مارتین پرسی