روز صعود مسیح به آسمان
بالارفتن یا صعود خداوندگار ما، عیسای مسیح، نه نقطۀ پایان، که نقطۀ آغاز است؛ رفتن نیست، آمدن است.
ظهورهای عیسی بعد از قیامش به پایان رسید. او نزد پدر بالا رفت و دیگر بر روی زمین به این شکل دیده نخواهد شد. اما این یک آغاز نیز هست. زیرا عیسی بشریت ما را به آسمان برد، و قربانیاش تکمیل شده، و ما را به اتحاد با خدا رهنمون میگردد (رجوع کنید به عبرانیان ۹:۱۱-۱۵). این آغاز یک عصر نوین است، عصر مصالحه، بخاطر کاری که خدا در عیسای مسیح انجام داده است.
این یک آمدن نیز هست، آمدن روحالقدس به شیوهای جدید، تر و تازه و پویا. اکنون عیسی دیگر محدود به زمان و مکان نیست. روحالقدس بگونهای به جهان فرستاده شده تا عیسی بتواند به شکلی برابر و کامل، با هر کسی حضور داشته باشد که به او روی میآوَرَد. به همین دلیل است که عیسی در شب آخر، پیش از مرگش، فرمود: «رفتنم به سود شماست. زیرا اگر نروم، آن مُدافع (یعنی روحالقدس) نزد شما نخواهد آمد.» (یوحنا ۱۶:۷).
این قطعاً خبر بسیار خوشی است. همانطور که اشعیا پیشگویی کرده، خادم خدا برافراشته خواهد شد، و خداوند قوم خود را تسلی خواهد بخشید («تسلیدهنده» یکی از نامهایی است که کتابمقدس به روحالقدس داده)، اینکه او قوم اسرائیل را فدیه داده است. چه زیباست پایهای آنان که این خبر خوش را اعلان میدارند.