وقتی دربارۀ قدرت روحالقدس سخن میگوییم، در واقع در مورد قدرت محبت سخن میگوییم. حضرت یوحنا میفرماید که خدا محبت است (اول یوحنا ۴:۸)، و یکی از راهها برای سنجش اینکه موضوعی در زندگیمان از خداست یا نه، توجه به این امر است که آیا آن موضوع علامت محبت را بر خود دارد یا نه. کتابمقدس غالباً دربارۀ «قدرتِ» روحالقدس سخن میگوید، و نیز دربارۀ «آیات و عجایبی» که عمل و حضور روحالقدس را همراهی میکنند. اما از آنجا که این روح مقدس خداست که از «پدر» و «پسر» صادر میگردد، در نتیجه، همواره قدرت محبت است، محبتی که بردبار و مهربان است (اول قرنتیان ۱۳:۴)، محبتی که همانقدر در روشهای آرام و ملایم آشکار گردد که در تجلیات خیرهکنندۀ پدیدههای فوق طبیعی. حضرت پولس در گفتۀ مشهور خود در اول قرنتیان، فصل ۱۳، به ما یادآوری میفرماید که محبت بزرگترین عطای روحالقدس است، و بدون محبت سنجی فغانکننده بیش نیستیم، و نه نجوایی آرام و کوچک.
از اینرو، وقتی خداوند به ایلیا وعده داد که از مقابل او عبور خواهد کرد، این ملاقات را با او، نه در باد، نه در زمینلرزه، و نه آتش صورت داد، در هیچ پدیدۀ خیرهکنندۀ چشم، بلکه در زمزمهای ملایم، در نجوایی ساکت. این عطای حضور پایدار و دائمی محبت است. آن هنگام که با بردباری محبت میکنیم، و وقتی محبت در زندگی خودمان تداوم مییابد، در چنین اوقاتی است که زندگیمان حضور روحالقدس را متجلی میسازد.