روز سپاسگزاری برای بنیانگذاری عشاء ربانی(کـُورپوس کریستی)
امروز کلیسا خدا را برای عشاء ربانی سپاس میگوید، و بر این نکته تأمل میکنیم که خدا چگونه هم نیازهای جسمانی ما را برآورده میسازد، و هم نیازهای روحانی ما را. میان زندگی جسمانی و زندگی روح ما، یک پیوستگی مقدس وجود دارد. این بدان معناست که «مَنـّا» در بیابان دارای دو بُعد است. آن گرسنگی واقعی را برطرف میسازد، اما با این کار، گرسنگی دیگری را پدید میآوَرَد، گرسنگیای که همانطور که در قرائتهای امروز گفته شده، فقط میتواند از طریق کلام خدا برطرف شود. همانگونه که عیسی بههنگام وسوسهاش در بیابان ثابت کرد، ما فقط به نان زیست نمیکنیم. مقرر شده که ما با آنچه خدا به ما میفرماید، زیست کنیم، از کلام او تغذیه کنیم، و آن را در عمق وجود خود جذب و هضم کنیم. در همان حال که کلام او در ما زندگی مییابد، باید قدرشناستر و گشادهدستتر گردیم. حتی در روایتهای عهدقدیم، «منّا» از بُعدی آیینی برخوردار بود. منّا در مزامیر، همچون نان فرشتگان توصیف شده است (مزمور ۷۸:۲۵).
عشاء ربانی این مفاهیم را در خود گرد میآوَرَد، اما مفهوم دیگری نیز به آن میافزاید. عیسی نانی را که بههنگام عشاء ربانی پاره میشود، با بدن خود یکسان میسازد، بدنی که برای ما داده شد. این لایۀ اضافی از مفهوم عشاء ربانی، همان حقیقتی است که ما را عضو بدن مسیح میسازد. او در ما زندگی میکند و ما در او. این همان قلب و کانون عرفانی ایمان مسیحی است. به همین سبب است که شرکت در این آیین مقدس هیچگاه نباید امری اختیاری و مازاد تلقی گردد.
