پطرس از عیسی پرسید که آمادهبودن فقط مختص به شاگردان اولیه است یا برای همه است- یعنی برای ما در این زمان. پاسخی که دریافت کرد و بیشتر مَثلگونه بود، روشن است. هر یک از پیروان مسیح اگر در ورطۀ بیتفاوتی افتاده باشد، در واقع دچار سستی شده و نیاز دارد هرچه سریعتر تمرینهای روحانی را شروع کند. کافی نیست که ادعا کنیم نام مسیح بر ماست، و بعد، آن نام را طوری در زندگی خود بهکار نبریم که تغییری در رفتار و گفتار و اولویتها و گشادهدستیمان پدید بیاورد. قرارگرفتن در گاراژ شما را تبدیل به ماشین نمیکند. حتی اگر به کلیسا بروید و با شادی سرود بخوانید و نیایش کنید، نشان نمیدهد که درک کردهاید «مسیحیبودن» واقعاً در زندگیتان به چه معنایی است.
عیسی تعلیم میدهد که «هر که به او بیشتر داده شود»، آنانی هستند که وی انتظار دارد «او را مشغول کار بیند». اگر از ایمان برخوردارید، اگر فیض خدا را دریافت کردهاید، آنگاه باید سخت سرگرم قدرشناسی باشید، و راههایی را بجویید که از طریق آنها شما نیز مانند مسیح، به ناتوانان و درماندگان رحمت و فیض نشان دهید. گاه، ایمانی صرفاً مذهبی، میتواند تعصبات، و حتی بدترین دشمنیها را در زندگیمان استحکام بخشد. در اینجا، عیسی هشدار میدهد که بیاعتنایی و آمادهنبودن، ریشۀ همۀ بدیهاست، و هر که نام او را بر خود دارد، باید پیوسته خود را مورد آزمایش و کاوش قرار دهد تا ببیند آیا صادقانه مشغول کار او هست یا نه، کاری که همانا محبتکردن است، یا اینکه صرفاً از خودستایی که یک بازی فریبکارانه و خطرناک است، لذت میبرد.