«روز همۀ مقدسین»وقتی به اطراف خود نگاه میکنیم، چه میبینیم؟ آیا بیابان، صحرا یا باتلاقی سوزان میبینیم؟ یا شکوفههایی فراوان و چشمههای آب را؟ چشمان ایمان گویی ناگزیرند هر دو را ببینند، در کنار هم، و پیوسته این امکان هست که یکی به دیگری تبدیل شود. آنچه سبب تبدیل زمین خشک به زندگی وافر و شکوفا میگردد، این است: «موجود بودن «راه مقدس» برای رهایی یافتگان خدا تا در آن گام بزنند». به افتخار عبور ایشان است که «بیابان و خشکزار شادمان خواهد شد» و «شن داغ به برکه بَدَل خواهد شد». خدا عمل میکند تا خلقت را بهگونهای تغییر دهد که ایشان «جلال یهوه را خواهند دید، و شکوه خدای ما را مشاهده کنند». در «روز همۀ مقدسین»، برای آنانی شکرگزاری میکنیم که جلال خدا را در طی گذرشان از این دنیا مشاهده کردهاند، آنانی که «دلشان در شاهراههای صهیون» است (مزمور ۸۴:۵). ما برای آنانی شکرگزاری میکنیم که در ایشان فیض خدا عمل کرده تا نیروی ویرانگر شریر را خنثی سازد، نیرویی که در فصل پیشین اشعیا توصیف شده، آنجا که سرزمین ادوم به «قبر سوزان» و به «مأوای شغالان» تبدیل خواهد شد (اشعیا ۳۴:۹ و ۱۳). همچنین فیض خدا عمل کرده تا نشانههایی از نیکویی فراوان بر زمین بکارد. ما برای آنانی شکرگزاری میکنیم که به همراه ایشان، به این شناخت دست یافتهایم که چنانچه در این راه تازه و زنده سفر کنیم (عبرانیان ۱۰:۲۰)، حتی در بحبوحۀ دردها و خلأها، آب کماکان جاری است و میوه هنوز به ثمر میرسد تا خوراک ما را تأمین کند.