یکشنبهٔ تثلیثکار روحالقدس دقیقاً چیست؟ یکی از وجوه مشخصهٔ مقدسین مسیحیِ اولیه این بود که ایشان ایمان را در قالب شور و هیجان استنباط میکردند. ایمان در مفهوم شاگردی، معمولاً با خونسردی و بیتفاوتی همراه نبود، بلکه شور و هیجانی بود که به بیرون تراوش میکرد، به صورت محبتی که نیرومندتر از مرگ بود. مسیحیان میبایست در این خصوص تصمیمی درست میگرفتند. شاید حتی به عقل و خِرَد نیاز بود. اما در هر صورت، میبایست با تکتک ذرات وجود مشتاق آن باشند.
ایمانِ «مفرط» همان ایمانِ «پرشور» نیست. اولی میتواند ایمانی راسخ، بیگذشت و حق به جانب باشد. دومی بیشتر شبیه به کار روحالقدس است. درست است که ممکن است باز ایمانی افراطگرا و دور از تواضع باشد، اما آکنده از انرژی و محبت است، زیرا از چشمهٔ سخاوت خدا بیرون میجهد. این نوع ایمان بهنوعی انرژی خام است، دقیقاً به این علت که زنجیرهای اسارتهای بیمورد را میگسلد و از ملاقاتهای روحانیای سرچشمه میگیرد که گاه شبیه به خلسه است. این شور و هیجانی است که از ملاقات با خدا، دگرگونی زندگی، یقین و اطمینان، رستاخیر و تبدیل سیما نتیجه میشود.
بدینسان کار روحالقدس همانا تصفیه و پاکسازی است. غالباً عملی است ارادی در جهت اعتدال یا خویشتنداری که از یقینهایی پرشور و فیض و محبت سرچشمه میگیرد. به همین دلیل است که فهرست ثمرات روحالقدس در غلاطیان ۵:۲۲ چنین مهم است. محبت، شادی، آرامش، بردباری، مهربانی، خویشتنداری، فروتنی، نرمخویی و وفاداری، همگی ریشه در عشق مسیح دارند- در کشتن امیال خود و اجازه دادن به روحالقدس برای اینکه شکل تازهای به آنها ببخشد. از اینرو، وفور و فراوانی از خداست، اما افراطگرایی کار جسم.