ایام روزه
روز عید پاک
عبارت «مهر ازلی» چیزی است که احتمالاً با کاربرد آن در ترانههای پاپ و فیلمهای کمدی رمانتیک آشناتریم تا در دین. این تعبیر، صحنههایی از شور بیتابانهٔ چشمان خیس و سخنان شتابزده در مراحل اولیهٔ رابطهٔ عاشقانه را بهیاد میآورد. با این حال، «مهر ازلی» که یهوه به اسرائیل اظهار میکند، ماهیتی رفیعتر دارد لیکن از شور و اشتیاق عاری نیست. این عشقی نیست که با گذشت زمان شعلههایش خاموش شود، بلکه آتش آن همواره مشتعل و درخشان است. تنبیه پاککنندهٔ خدا نیز صرفاً شیوهای برای تابش شعلههای مهر اوست.
آزمون حقیقیِ مهر ازلی در وفاداری ظاهر میشود که پس از چنین طهارتی به رابطه امکان میدهد تا دوباره آغاز شود. الگوی مرگ و رستاخیز در زندگی مسیحی نهادینه شده است. ما این را در وعدههای سهگانهای میبینیم که در آیات ۴ و ۵ داده شده است و هر یک از آنها با عبارت «دیگر بار» آغاز میشود. زندگی اجتماعی شهری و روستایی احیا خواهد شد و در آیهٔ ۶ وقتی دیدبانان بانگ میزنند «برخیزید تا به صهیون برآییم»، که کنایه از عبادت در معبد است، کانون روحانی نیز احیا خواهد شد.
شروع دوباره مستلزم رهاکردن گذشته است، همچون فراموشیِ مقدس دربارهٔ آنچه که پیش از آتش پاککننده وجود داشته. تنها بدین طریق اسرائیل که «زنا کرده» (ارمیا ۳:۱) میتواند همچون باکرهای باشد (۳۱:۴). چیست که باید فراموش کنیم تا دوباره محبت آغاز شود؟