یکشنبه ۱۴ اردیبهشت

ایام عید پاک

چهارمین یکشنبهٔ عید پاک
تصویرکردن عیسی همچون یک «در»، شاید به دلایل روشن هنری به اندازهٔ تصاویر دیگر خیال‌انگیز نباشد. هرچند که شاید این امر در قرون گذشته متفاوت بوده است. این که عیسی خود را همچون دری معرفی می‌کند، برای خوانندگان یونانی این انجیل آشنا بود که در ادبیات بعد از هومر خوانده بودند، بهشتی بر فراز زمین است که از چنین دری بدان وارد می‌شوند. در کتب مقدس یهودی نیز ارجاعاتی به دروازه‌های آسمانی می‌یابیم، از جمله در مزمور ۱۱۸:
«دروازه‌های پارسایی را بر من بگشایید،
تا بدانها داخل شوم و خداوند را سپاس گویم.
این است دروازهٔ خداوند
که پارسایان بدان داخل می‌شوند.» (مزامیر ۱۱۸:‏۱۹‏-۲۰)

امروزه بسیاری از ما احساس می‌کنیم که گویی در آستانهٔ ایمان به‌سر می‌بریم و دربارهٔ این تعهد دودلیم، زیرا بیش از اندازه سؤال داریم و از این که با گذشتن از این در چه ممکن است برای‌مان پیش آید، نگرانیم. در این متن، عیسی از تنگنایی سخن نمی‌گوید که به‌سوی مکانی می‌رود که در آن باید کاملیت خود را از دست بدهیم، بلکه می‌گوید که پیروی از او به معنی «به درون‌آمدن و بیرون‌رفتن و چراگاه‌یافتن» است (آیهٔ ۹). او راهی به‌سوی مکانی امن و آرام می‌گشاید، جایی که در میان سردرگمی تمام تقلاهای ما حضور شبان اطمینان خاطر می‌بخشد و زندگی را شایستهٔ اعتماد می‌کند. او نیامده است تا پیچیدگی حیات را فروکاهد، بلکه آمده است تا آن را غنی و فراوان سازد.