ایام عید پاک
در دو واقعهٔ پیاپی پرسشهایی دربارهٔ کارهای مجاز در روز شَبّات مطرح میشود، اما پرسشها متفاوتند. نخستین پرسش مربوط به برداشت محصول و درو است، زیرا رابیها چیدن و با دست ساییدن دانههای غلات را در این گروه گنجانده بودند. دومین پرسش، چندان واضح نیست؛ زیرا تنها اعمالی که میبینیم، صحبتکردن عیسی و درازکردن دست مرد است؛ اما اتهام این است که شفادادن بهخودیِخود شکلی از کارکردن است.
تنها پرسشها متتفاوت نیستند، بلکه اشخاص درگیر با آنها نیز متفاوتند. مخاطب پرسش دوم عیساست. در مقابل، مخاطب پرسش نخست، اعمال شاگردان است تا خداوند. گرچه این عیساست که پاسخ پرسشی را میدهد که برای کل جمع مطرح شده است (در آیهٔ ۲ ضمیر جمع بهکار رفته است). پیوندی که لوقا میان دو پرسش برقرار میکند، حاکی از نزدیکی هویت خداوند و شاگردانش است.
شرح دقیق دو واقعه دشوار است، اما در هیچیک لوقا نمیگوید که عیسی اساساً بنیاد شَبّات را بهعنوان عطای خدا به قوم اسرائیل زیر سؤال میبرد. اما در هر دو مورد، هدف اساسی اعطای شَبّات را یادآور میشود: به شکوفاییرساندن انسان. سیرکردن گرسنگان و احیای کوفتگان، ارادهٔ نیکوی الهی است و مبنای تفسیر عیسی از فعالیتی است که نه تنها در شَبّات مجاز است، بلکه تشویق نیز شده است. بر همهٔ اعمال مذهبی ما شاگردان نیز باید همین رحمت عملی حاکم باشد.