شفای مردی که در کنار دروازهٔ زیبای معبد مینشست و حیرت مردمی که نظارهگر معجزهٔ پطرس بودند، او را واداشت تا شرح مفصلی بدهد در مورد اینکه چگونه علمای یهود، عیسی را رد و او را بهدست رومیان تسلیم کردند. او همچنین توضیح داد که این از ابتدای شکلگیری قوم، بخشی از برنامهٔ خدا بوده است. خدایی که نام خود را بر موسی آشکار کرد و آن را در میان قومش به ثبت رساند (تثنیه ۱۲:۵)، او که شخصیت آن نجاتدهنده و رهاییدهنده را از طریق انبیا آشکار کرد، او که میبخشد و شفادهنده است، او که وعدهٔ برکت را برای تمام جهان داده، همان اوست که اکنون از طریق مرگ و رستاخیز عیسای مسیح کاملاً به ما شناسانده شده است. همانطور که آیزاک واتس در یکی از سرودهای روحانی هفتهٔ پیش از عید قیام گفته بود: «اکنون تمام نامش، کاملاً ظاهر شده». ایمان به نام مسیح که باعث شد آن لنگ مادرزاد قدرت یافته، بر پای خود بایستد و برای اولین بار در زندگی راه برود، ایمان به شخصیت خدایی است که میتواند برخیزاند.
وقتی پطرس این مسائل را برای مردمی که اطراف مرد شفایافته گرد آمدهاند، شرح میدهد، از سخنان او چنین برمیآید که کسانی که در زندگی، مرگ و قیام عیسای مسیح تعمید یافتهاند، نباید آنقدرها هم از این شفای چشمگیر یا حیات وافر و جدیدِ این مرد، حیرتزده شوند؛ زیرا چیزهایی از این دست، ریشه در طبیعتِ خدایی دارند که در عیسای مسیح به ما نمایانده شده.