عکسالعمل کاهن اعظم و صدوقیان – یعنی رؤسای معبد – بهخوبی نشاندهندهٔ شخصیت تمام کسانی است که در طول تاریخ بر محیط خود کنترل داشته و ناگهان قدرت خود را در مقابل چالش ایدههای جدید، دیدگاهها و زندگی جدید دیدهاند. حسادت: آنان که خود را نگهبانان زندگی مذهبی قوم میدانستند، عمیقاً از موفقیت رسولان در جلب توجه عموم مردم و شفای بسیاری از افراد، برآشفته بودند. سرگشتگی: عدم درک آزادی خدا در کارکردن خارج از چهارچوبهای ذهنی آنان در طول تاریخ قوم خود، باعث شده بود تا آنها اصلاً نتوانند وقایع را هضم کنند. ترس: گرفتارشدن در ذهنیتی دفاعی باعث شده بود تا آنها موعظهٔ رسولان را تنها بهعنوان تهدیدی برای امنیت معبد تلقی کنند؛ امنیتی که نسبت به آن احساس تعهد داشتند و امنیت خود را هم وابسته به آن میدانستند. تمام سازمانهایی که بهشدت روی قدرت خود سرمایهگذاری کردهاند – ازجمله، کلیسا – مستعد چنین رفتاری هستند.
با وجود این، تلاش آنان برای سرکوب این جنبش جدید روحالقدس در مقابل حیات و قوتی که در پنطیکاست آزاد شد، کاملاً بینتیجه بود. درهای زندان باز شد، اعلام خبر خوش (انجیل) ادامه یافت و نگاهی جدید به جهان در مقابل همگان باز شد. شاید هم رسولان با حضور دوباره در همان محلی که روز قبل در آنجا بازداشت شده بودند، میخواستند تلویحاً رؤسای معبد را ریشخند کنند!