«امّا آن متعال در خانههای ساخته شده به دست ساکن نمیشود» (آیهٔ ۴۸)خیمهٔ ملاقات براساس طرحی که خدا به موسی نشان داده بود، ساخته شد و محل نگهداری صندوق عهد بود. لوحهای سنگی درون صندوق عهد قرار داشتند و تجلی ملموس رابطه و عهد بین خدا و قومش بودند. گرچه خیمهٔ ملاقات، مانند دیگر خیمهها، مسکنی عادی نبود، اما برای حمل در هنگام سفر ساخته شده بود. قوم خدا در هنگام ورود به سرزمینها و بیرون راندن اقوام مختلف، این خیمه را در بیابان همراه با خود، میبردند (با توجه به تاریخ پیچیدهٔ این منطقه، نباید از این مسئله بهسادگی گذشت).
در نتیجه، بهنظر میرسد که خدا ترجیح میدهد همیشه در حرکت، نزدیک و در میان بشریت باشد، در صورتی که ما انسانها ترجیح میدهیم تا او را در فاصلهای «ایمن» نگه داریم و او را محدود یا حتی تحت فرمانبرداری خود در بیاوریم. ما ممکن است به خودمان بگوییم: «بهتر است از مقتضیات یا غافلگیری ناگهانی از جانب خدا دوری کنیم؛ یا بهتر است خدا را در همان جایی که هست، میخکوب کنیم و نگه داریم.»
البته، این تلاشی بیهوده است که بخواهیم خدایی را تحت فرمانبرداری خود در بیاوریم که تمام آسمان و زمین، در برابرش آنقدر ناچیزند که نمیتوانند او را در خود جای دهند. استیفان این را میدانست و در نتیجه، آماده بود تا جان خود را برای ایمانش بدهد. باشد که ما هم اجازه دهیم تا امواج اقیانوس عشق الهی از دیوارههای قلعهٔ ماسهای وجودمان عبور کنند تا توسط آنکه ما را به زندگی در خود دعوت میکند، تبدیل یافته و در او مسکن گزینیم.