در اسم چه هست؟ مسیحیان اولیه، اکثراً یهودیانی – تا حدی – سردرگم بودند. نخستین مسیحیان در معبد و کنیسهها پرستش میکردند. آنها کتابمقدسی مخصوص خودشان نداشتند. تنها کتاب آنها، متونی بود که امروزه بهعنوان عهدعتیق میشناسیم. آنها فکر میکردند که ایمانداران مذکر میبایست حتماً ختنه شوند. آنان همچنین از نوایمانان انتظار داشتند قوانین سنتی شریعت در مورد غذا یا چیزهای دیگر را با جدیت رعایت کنند.
اما آنطور که اسقف دیوید جنکینز هم گفته: «کسی نمیتواند خدای نیکو را زمینگیر کند.» ایمان مسیحی از همان ابتدا نیز بشارتی فراگیر و بینالمللی بود. همانطور که خدمت عیسی به یک اندازه، شامل یهودیان و غیریهودیان میشد، کلیسای اولیه هم بهسرعت درک کرد که کار خدا در عیسای مسیح، آغاز یک فرقۀ یهودی جدید یا یک دین انقلابی دیگر نبود. نه، کاری که خدا در عیسی آغاز کرده بود، اکنون در کلیسا ادامه پیدا میکرد. در نتیجه، «مسیحیبودن» نیز هرگز برچسبی قبیلهای نخواهد بود. این عنوان به تمام پیروانی اشاره میکند که آرزو دارند به شباهت مسیح درآیند.
این خواندگی ماست: تا شبیه عیسی شویم. تا مانند عیسی، به همه اهمیت و تسلی دهیم و آنان را گرامی داریم. تا خدمت کنیم، پیام خدا را با دیگران در میان بگذاریم و وجودمان را تسلیم خدا کنیم. تا تجلی محبت خدا باشیم و از مسیح سرمشق گیریم؛ یعنی آن الگوی متعالی از محبت خدا که برای تمام بشریت در وجود شخص عیسی ریخته شد.
بنابراین، یک بار دیگر میپرسم. در اسم «مسیحی» چه هست؟