فصلهای آغازین ۱تیموتائوس، از آن بخشهای عهدجدید نیستند که همیشه برای پیام زندگی آرام و صلحآمیزش مورد توجه پیروان عیسی قرار دارند. فصل اول این نامه، آیهای دارد که همیشه در بحثهای کتابمقدسی در مورد تمایلات جنسی مورد توجه واقع میشود (۱:۱۰). فصل دوم نیز کلماتی را در خود دارد که مخالف خدمت شبانی زنان در کلیساست (۲:۹-۱۲).
خوب، شاید من دارم پیر میشوم، اما به نظرم میرسد که پولس گناه را هم در مردان و هم در زنان- یعنی در همهجا- میبیند و تفاوتی ندارد که در آن دو مرد کفرگو، یعنی هیمنائوس و اسکندر باشد یا در آن زن فریبخورده، یعنی حوا.
پس چطور میتوانیم مطمئن باشیم که بهجای انباشتن مشکلات روی هم، آن هم زمانی که همهچیز به هم ریخته است، با گناه به شکلی خداپسندانه روبهرو شدهایم؟ پولس مثل همیشه، پاسخی ساده دارد: دعا. برای همه دعا کنید. برای قدرتمندان دعا کنید و برای کسانی که هیچ قدرتی ندارند. بدون خشم یا مجادله دعا کنید. با دستانی مقدس دعا کنید، اما بدون خودنماییهای نامقدس. دعا کنید، چون میدانیم خدا میخواهد همه نجات پیدا کنند. و دعا کنید، چون میدانیم که ما راهحل هیچ چیزی نیستیم. تنها یک واسطه وجود دارد، یک خونبها، یک نجاتدهنده – مسیح عیسی.
دعای اصیل نمایشی الهیاتی برای قدرتنمایی یا زمانی برای تشر زدن به یکدیگر با «حقیقت» نیست، بلکه به معنی درست و مقبول بودن در نگاه خداست. دعا یعنی ملاقات ما با یکدیگر در پای صلیب. اگر بهاندازهٔ کافی آنجا صبر کنیم، متوجه خواهیم شد که زندگی آرام و صلحآمیز در کنار هم، دستیافتنی است.