این دعای عالی پولسِ رسول در ما ریشه گرفته و ثمر میآورد، زیرا خودِ ریشه گرفتن و رشد در دعا، تصویر پنهان درختی پرثمر است. پولس از امید «انجیلی که به شما رسیده است» بهعنوان چیزی که «در سرتاسر جهان ثمر میدهد و رشد میکند»، سخن میگوید. او در ادامه، با تصویر کردن امید انجیل بهشکل درخت، هر یک از ما را نیز به نوبۀ خود، بهمثابۀ یک درخت میبیند. به همین دلیل دعا میکند که: «در هر کارِ نیک ثمر آورید و در شناخت خدا رشد کنید و… از هر حیث نیرومند شوید.»
بذر این تصویر پرثمر مطمئناً در خودِ انجیل کاشته شده است: در این تعلیم عیسی که درخت نیکو نمیتواند میوۀ بد به بار آورد (متی ۷:۱۸)؛ در آن مَثَل عیسی که دانۀ خردل تبدیل به چنان درخت بزرگی شد که پرندگان آسمان در شاخههایش آشیانه میساختند (متی ۱۳:۳۱-۳۲)؛ در آن «من هستم» رازآلود، در آن تاک حقیقی که ما بهعنوان شاخههایش، میوههای بسیار میآوریم (یوحنا ۱۵:۵).
کولسیان نامهای است که به ما یادآور میشود که در عیسی ریشه داریم، که میتوانیم برای او هم ثمر باشیم و هم ثمر بیاوریم و اینکه خودِ مسیح ریشه و زمین تمامی وجودمان است، درختی که آسمان و زمین را به هم متصل میکند، کسی که در او و از طریق او همهچیز در کنار هم قرار میگیرد. در طول ایام عید میلاد، ممکن است سرودهایی عارفانه و نبوتی مانند «عیسای مسیح، آن درخت نیکو» را خوانده باشیم؛ اما قرائت امروز این حقیقت را به یاد ما میآورد که به آن درختی تعلق داریم که برگهایش، شفای قومهاست.