امروز و در کل، این هفته، زمان تعمق و تصمیم برای آغازی جدید است. پولس ما را مستقیماً به قلب ماجرا میبرد. ما این بخش را قرائت کردیم، زیرا ختنۀ عیسی را به یاد داریم. این آیات بخشی از استدلال پولس در رومیان برای این مسئله بود که همۀ ما میتوانیم تنها از طریق ایمان به عیسای مسیح، نه رعایت ظاهری دستورات شریعت، با خدا به مصالحه برسیم. نجات ما به خودمان وابسته نیست، بلکه به کسی بستگی دارد که معنای نامش «نجاتدهنده» است.
پولس ما را تشویق میکند تا توجه خود را از رعایت ظاهری فرمانهای شریعت و فخر کردن به خود برگرفته و به حقیقت عمیقتری در وجودمان نگاه کنیم. او از ما میخواهد به درون خود بنگریم؛ به امیال، انگیزهها و اعمالمان؛ به ختنۀ حقیقی (یعنی مصالحه با خدا) که مسئلهای قلبی است.
و اگر به درون بنگریم، خواهیم دید که خدا در سفر ما بهسوی قدوسیت، هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن دارد. ما برای تبدیل شدن به آن انسان نیکویی که باید باشیم، هنوز باید راه درازی طی کنیم. انگیزههای ما به هم ریخته و ذهن ما سردرگم است. نیکویی، دعوتی است که تا پایان عمر برای آن فراخوانده شدهایم، اما بهنظر میرسد که از ما گریزان است.
ممکن است اینطور بهنظر نرسد، اما همان این خبر خوش است. خدا صبور و مهربان است و ما را بهسوی خود میخواند، نه برای محکوم کردن، بلکه برای تشویق و تبدیل ما. ما با آغاز سال جدید، قلبمان را با ایمان و اعتماد به خدا تقدیم میکنیم؛ ایمان و اعتماد به این حقیقت که عیسی آمد تا در قلب ما ساکن شود، نه به این دلیل که ما کاملیم، بلکه چون به حضور او نیازمندیم.