پنجشنبۀ ماتمدر مرکز جمعةالصلیب و پنجشنبۀ ماتم، تصویر برۀ قربانی را داریم که زندگیهای ما را کفاره میکند. تقدیمکردن این قربانیِ حیوانی برای پارسا شمردهشدن در حضور خدا -که در عهدعتیق نگاشته و در عهدجدید، در چارچوب جدیدی اعلام شد- همان چیزی است که ایمان مسیحی را به نیای خود، یعنی یهودیت پیوند میدهد. امروزه این تصویر، سه دیدگاه نسبت به قربانی به ما ارائه میدهد.
نخست آنکه برۀ قربانیشده، منعکسکنندۀ نوعی تسلیم و رامشدن است. عیسی در سکوت، درد و تنفری را که به سویش حواله شد، بر خود گرفت. در مرکز جمعةالصلیب با این درک روبهرو میشویم که این صدمات و خشونت قرار نیست از عیسی به کَسِ دیگری منتقل شوند -آنها قرار است در وجود خدا جذب شوند.
دومین نکته آنکه خون و زخمهای خداوند، موجب رستگاری میشوند. شاید بتوان گفت که خون عیسی، به طریقی تغذیهکننده است و تغذیه از آن، به معنی شراکت در حیات وافر خداست. به همین ترتیب، پوشیدهشدن با خون بره، نه فقط نماد پاکی و خلوص، بلکه به معنای نوعی نیرومندی نیز میباشد که در آن، حیات خدا دردها، بیماریها و خشونت جهان را میشوید.
و سوم هم آنکه میدانیم آخرین کلمات عیسی بر صلیب، نه به معنای اعتراض او مبنی بر بیگناهیاش، بلکه به منظور گسترش پیام بخشش، بر زبان رانده شدند. بهنظر میرسد عیسی قدرتمندانه از این حقیقت آگاه بود که جلادانش واقعاً نمیدانند چه میکنند. آنان نیز ابزار نظامی بودند که چنین مرگ بیرحمانهای را تبدیل به بخشی از زندگی روزمره کرده بود. گناهان ناآگاهانۀ ما با کلمات عیسی آمرزیده شدند.
و به اینترتیب، برۀ خدا که برای جهان کشته شد، ما را برای صرف شام دعوت کرده است.