این آیه نمونهٔ خوبی است از ماهیت ریشهای و بنیادین رهنمودهای پولس. این مقوله که والدین نباید فرزندان خود را خشمگین سازند، آن چیزی است که یکی از دوستانم «بیباکانه» توصیف کرده است. به همین شکل، اربابها نباید غلامان و کنیزان خود را (همان بردهها را) تهدید کنند، چرا که ایشان بهطور کامل جزو «اهل خانه» شمرده میشوند. همه تحت اقتدار و حاکمیت خدا قرار دارند، خدایی که بر افراد بر اساس جایگاه اجتماعی خاصشان برچسب نمیزند.
و حالا لحظهای به نکتهٔ دیگری فکر کنیم که پولس در اینجا از آن دفاع میکند، یعنی به تعلیم و تربیت مسیحی در خانه. تعلیم و تربیت در خانه بهطور خاص، امر تازهای نبود، اما بسطدادن آن به تربیت در ایمان، موضوع جدیدی بود. پولس میفرماید که مسئولیت آموزش در طریقهای خداپسندانه، بر عهدهٔ خانواده است.
آیا دیدگاه امروزی که «برای هر کاری، یک اَپ در اینترنت هست»، سبب شده که این مسئولیت را از یاد ببریم؟ یکی از دوستانم که دخترش اخیراً صاحب فرزند شده، یک اَپ به من نشان داد که در آن، آداب دستشویی را آموزش میدهد! خطر توسل به منابع بیرونی برای هر کاری، بدین معناست که بیش از پیش از توانایی خود برای کمک به رشد یکدیگر فاصله میگیریم، خواه برای آداب دستشویی باشد و خواه هر چیز دیگری!
اگر بنا باشد به تعلیم و تربیت نسل بعدی در ایمان امیدوار باشیم، پیش از هر چیز خودمان نیاز داریم بهطور مرتب بیاموزیم و رشد کنیم. اگر چنین کنیم، میتوانیم در تجدید نظر بنیادین در روابط سهیم گردیم، تجدید نظری که در کانون این آیات پرچالش قرار دارد.