ششمین یکشنبهٔ عید رستاخیزچه تعجبآور است که عیسی از مردی بیمار چنین سؤالی میکند! این مرد علیل و بینام و نشان که بهمدت ۳۸ سال بیمار بود و در کنار حوض «بیتحِسدا» مینشست، همیشه از سایر بیماران که به لحاظ بدنی در وضعیتی بهتر از او بهسر میبردند برای رسیدن به حوض عقب میافتاد. بنابراین، قطعاً میبایست برای بازیافتن سلامت خود مستأصل بوده باشد، اینطور نیست؟
اما عیسی بار دیگر آگاهی فطری خود را از گرایشهای طبیعت انسانی نشان داد. او چرا به سراغ «این» مرد رفت و نه به سراغ دیگران؟ به این علت که «او را در آنجا خوابیده دید و دریافت که دیری است بدین حال دچار است». گاه میشنویم که بعضیها «سالها از بیماری خود لذت میبَرَند». لذت؟ از چه؟ بدیهی است که نه از درد و دردسرهای بیماری، بلکه از دریافت توجهات اضافی از سوی دیگران، و نیز از آزاد بودن از مسئولیتهایی که بیماری موقتاً بههمراه میآوَرَد. در چنین مواردی، مغتنم شمردن فرصت برای کسب سلامت ممکن است نیاز به شهامت داشته باشد، البته اگر چنین فرصتی دست دهد. چنین تصوری میتواند ترسناک باشد. حتی ممکن است بیمار مبتلا به عارضهای مزمن را ترغیب کند که از کسالت خود بهعنوان سپری محافظتی استفاده نماید.
به همین دلیل، عیسی از آن مرد پرسید: «آیا میخواهی سلامت خود را بازیابی؟» چون از پاسخ آن مرد رضایت خاطر حاصل کرد، بیپرده به او فرمود: «برخیز، بستر خود را برگیر و راه برو.» بیماریهای مزمن موضوع پیچیدهای است و همهٔ آنها در اثر یک جمله بهبود نمییابند، جملهای نظیر «بر پاهای خود بایست». اما شاید این آیات ما را ترغیب میکنند تا این سؤال عیسی را از خودمان بپرسیم: آیا میخواهی سلامت خود را بازیابی؟