روز شکرگزاری برای بنیانگذاری عشاء ربانی (کورپوس کریستی)یکی از دلایلی که باعث میشود گاه به ترجمهٔ کلاسیک انگلیسی، معروف به «ترجمهٔ کینگ جیمز»، مراجعه کنم (ترجمهای که به دستور شاه جیمز، در حدود پانصد سال پیش تهیه شد/م.)، این است که در آن مشخص است که عیسی در انجیلها یا نویسندگان رسالهها (نامهها) چه کسی را مخاطب قرار دادهاند. در آن ترجمه، کاربرد ضمایر «تو» و «برای تو»، در کنار ضمیر «شما» مشخص میسازد مخاطب یک نفر است یا چند نفر (در زبان انگلیسی معاصر، برای «تو» و «شما» همان کلمهٔ «یو» به کار میرود و در نتیجه، مشخص نمیشود که مخاطب یک نفر است یا چندین نفر/م.).
خطری که در جوامع فردگرایانهٔ امروزی وجود دارد این است که با خواندن ضمیر «یو» در انگلیسی، تصور کنیم نگارنده «من» را مخاطب قرار داده است، حال آنکه مخاطب «ما» هستیم. این میتواند تفاوت زیادی در درک ما از عمل و هدف و دعوت خدا، و نیز نحوهٔ زندگی مسیحی ما ایجاد کند.
این روز شکرگزاری برای بنیانگذاری عشاء ربانی (کورپوس کریستی)، هم برای هر یک از ماست و هم برای همهٔ ما جمیعاً، زیرا در بدن پارهشدهٔ مسیح و در خونِ ریختهشدهٔ او سهیم میگردیم، هم او که «برافراشته شد» تا «همه را بهسوی خود بِکِشد» (یوحنا ۱۲:۳۲). با اینکه کلیساهای ما ممکن است در خصوص موضوع عشاء ربانی با هم اختلاف داشته باشند، میتوانیم دعا کنیم و ایمان داشته باشیم که همه در کنار یکدیگر، در آغوش پرمِهر او که بر صلیب گشوده شده است قرار داریم، فارغ از اینکه تفاوتهایمان امروز چقدر بزرگ بهنظر برسند. تنها یک «شام آخر» وجود داشت که ما به عقب به آن مینگریم؛ تنها یک «ضیافت عروسی بره» وجود دارد، که ما به جلو به آن چشم دوختهایم. و همهٔ ما به آن دعوت شدهایم.