دومین یکشنبه از «دورۀ ظهور»سرود: «متبارک باد خداوند، خدای اسرائیل» اگر سعی دارید دربارۀ یحیای تعمیددهنده سخن بگویید، نمیتوانید این کار را «نصفه و نیمه» انجام دهید! قوم خدا همیشه در حال حرکت است و کلام خدا به همهجا میرسد. همین امر در مورد یحیی نیز صادق است. کلام خدا از طریق او بهسرعت پخش میشد. انجیل لوقا میتوانست عملاً با همین آیات آغاز شود، به شیوهای مشابه با انجیل مرقس. استفادۀ لوقا از اسامی رهبران سیاسی به منظور تعیین تاریخ خدمت یحیی، یادآور این امر است که روایت او در واقعیتهای امپراطوری روم و نظام اداری آن رخ داده است. چنین تأکیدهایی به دفعات در روایت او به کار رفته است. یحیی بهعنوان یک نبی معرفی شده، نبیای که کلام خدا بر او نازل شد. اما گفتار خودش بر این تأکید دارد که نقشش همانا آمادهساختن راه برای شخصی دیگر است. ولیکن پیام او بهعنوان یک پیشگام، به شکل زمزمه و نجوایی مؤدبانه نبود، بلکه قویاً اعلام میداشت که جریان همۀ امور در حال دگرگونی است. صحنۀ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی چنان متحول میشد که قابل تشخیص نبود. میگفت: مراقب باشید، توجه کنید، دلگرم شوید و ملحق گردید زیرا این پیامی است که از همۀ ما مطالبه میکند تا نقش خود را بهعنوان شاگرد ایفا کنیم. لوقا از دو شخصیت دیگر نیز نام میبرد که نقش مهمی در بخش بعدی روایتش به عهده خواهند داشت، یعنی پیلاتـُس و هیرودیس آنتیپاس (نه هیرودیس کبیر که بههنگام ولادت عیسی بر مسند قدرت نشسته بود/م.). این نکته یادآوری میکند که رویدادها را چگونه باید به یکدیگر مرتبط سازیم. روایت و ماجرا را نباید بخشبندی کنیم؛ زیرا یک «تصویر بزرگ» هست که باید همیشه مد نظر داشته باشیم.