ایام روزه
زبانِ نامه به غلاطیان تند است – و تندتر هم خواهد شد – و دلیلش این است که چیزهای زیادی در معرض خطر قرار دارند. پولس اکنون پرده را کنار میزند و نشان میدهد که امید جهان در مسیح تحقق یافته است. هر نوع جدایی میان انسانها، هر دیوار، هر حصار و هر تبعیضی فرو ریخته است.
تنها یک راه بهسوی این جامعهٔ بشریِ فراگیر وجود دارد (و باید هم چنین باشد). این راه از میان مجموعهٔ منحصربهفردی از حوادث تاریخی گشوده شده است: خدا پسرش را فرستاد که از زنی زاده شد، و سپس خدا روح پسرش را در دلهای ما فرستاد. ما از طریق یک نشانهٔ قدرتمند و مؤثر وارد این راه میشویم و به بخشی از این انسانیت تازهٔ متحد تبدیل میگردیم: نشانهٔ تعمید در مسیح و دربَر کردنِ مسیح.
همهٔ تنشها، همهٔ انشعابات نوع بشر، همهٔ تقسیمبندیهای نادرست جنسیتی و نژادی، همهٔ ساختارهای اجتماعی مبتنی بر ثروت یا فقر یا قدرت، همهٔ اقدامات برای تفکیک ما به طوایف و دستههای مختلف و همهٔ گذشتهها؛ در آب تعمید فرو پاشیده است، همانگونه که قندهای رنگارنگ در آب حل میشوند. خدا در مسیح، از گروههای متخاصم ما انسانیت تازهٔ واحد و متحدی خلق میکند.
همین امر در غلاطیه در معرض خطر بود. آیا میتوان این چشمانداز را در کلیسای قرن اول حفظ کرد؟ آیا میتوان این چشمانداز را امروز در دنیایی از هم گسستهتر حفظ کرد؟ شما فراخوانده شدهاید تا چه نقشی را برعهده بگیرید؟