سه‌شنبه ۸ فروردین

نماد قدرت

«…بدانید… چه مقدار است عظمت بی‌نهایت قوت او… که او را از مردگان برخیزانید…»

افسسیان ۱: ۱۸-۲۰

رسالهٔ افسسیان از زیباترین و عمیق‌ترین نوشته‌های عهد جدید است. نویسندهٔ رساله به‌روشنی رستاخیز مسیح را به‌واسطهٔ قدرت مطلق و لایزال خدا می‌داند. برای نویسندهٔ رساله، واقعهٔ رستاخیز مسیح نشانگر قدرت و حاکمیت مطلق خدا بر نیروی مرگ و شرارت این دنیاست. در برابر ارادهٔ ازلی و مطلق خداوند، هیچ نیرویی یارای مقاومت و مخالفت ندارد؛ زیرا این اراده توسط قدرت مطلق او به انجام می‌رسد.

در طول تاریخ، مؤمنین مسیحی پیوسته بر قدرت لایزال خداوند تأکید ورزیده‌اند؛ زیرا همچنان که محبت خداوند سبب تسلی است، قدرت مطلق وی نیز سبب توکل و تسلی ایماندارن بوده است.

خداوند به حسب قدرت لایزال خویش، بر همه چیز حاکمیت مطلق دارد. او به‌واسطهٔ کلام خود زمین و آسمان را از نیستی به هستی آورد و همان کلام، جسم انسانی گرفته، در میان ما ساکن گردید و «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین» به او داده شده است. (متی ۱۸:۲۸)

مسیح، کلمهٔ خدا، با فروتنی تمام، گناهان انسان را بر خود گرفته، با مرگ خود بر صلیب کفارهٔ کامل را داد. «… و ما را از قدرت ظلمت رهانیده، به ملکوت پسر محبت خود منتقل ساخت که در وی فدیه خود یعنی آمرزش گناهان خویش را یافته‌ایم» (کولسیان ۱:۱۴–۱۵). خداوند به‌حسب محبت عظیم خود این قدرت را بخشید تا هر کس به اسم مسیح ایمان آورد، «فرزندان خدا گردند» (یوحنا ۱۲:۱‌).

بنابراین، مسیحیان از طریق ایمان، شریک قدرت نجات‌بخشی هستند که در پیام انجیل است؛ زیرا انجیل مسیح قوت خداست. (رومیان ۱۶:۱)

مسیحیان همواره به‌یاد داشته‌اند که به هنگام درد و رنج و زحمات بر خدا توکل کنند؛ زیرا همان قدرت خدا که مسیح را از مردگان برخیزانید، در ایشان عمل می‌کند. در عین حال، وعدهٔ روح‌القدس نیز به ایشان داده شده تا قوتی فوق از تمامی افکار و تصورات و انتظارات بشری به ایشان بخشد: «الحال او را که قادر است که بکند بی نهایت زیادتر از هر آنچه بخواهیم یا فکر کنیم، بحسب آن قوتی که در ما عمل می‌کند.» (افسسیان ۲۰:۳)