سه‌شنبه ۱۵ فروردین

صعود عیسی

«عیسی پس از گفتن این سخنان، در حالی که ایشان می‌نگریستند، به بالا برده شد و ابری او را از چشمان ایشان برگرفت.»

اعمال رسولان ۱: ۹

ممکن است صعود عیسی به آسمان و ناپدید شدنش در برابر چشمان حیرت‌زدهٔ شاگردان تا اندازه‌ای عجیب به‌نظر برسد، اما با اندکی تأمل،  می‌توان به‌روشنی مقصود خدا را از این واقعه دریافت. نخست آنکه صعود عیسی به مانند تولد، مرگ و رستاخیز او از مردگان، رویدادی جسمانی ‌بود. پسر خدا انسان شد و برای همیشه طبیعت انسانی را به طبیعت الهی خود افزود. عیسی به‌هیچ‌وجه مایل نبود که به‌ناگاه از نظرها مخفی شده، پیروان خود را در هاله‌ای از ابهام نسبت به واقعی‌بودن ادامهٔ زندگی‌اش در جسم باقی گذارد. همچنین، بر خلاف ۴۰ روزی که او پس از قیام به دفعات بر شاگردان خود ظاهر می‌شد، این‌بار آنها باید با این حقیقت کنار می‌آمدند که دوران حضور جسمانی عیسی برای مدتی نامعلوم بر زمین به پایان رسیده است و دیگر نباید بیش از این به‌دنبال ظهور جسمانی او در اطراف خویش باشند. صعود جسمانی عیسی سبب شد که شاگردان تمامی توجه خود را به وعدهٔ عیسی در مورد نزول روح‌القدس معطوف کنند؛ چرا‌که ادامهٔ حضور جسمانی عیسی با شاگردان، می‌توانست آنها را از انجام مأموریت بزرگی که عیسی بر عهدهٔ آنها قرار داده بود، باز دارد. اکنون، برای قدم نهادن در انجام مأموریت عظیم خدا، شاگردان به‌جای حضور جسمانی عیسی به قدرت روحانی او نیاز داشتند، قدرتی که در درون و در میان همهٔ آنها عمل می‌کرد تا مقصود خدا از طریق آنها به انجام رسد.

اما، هرچند صعود جسمانی عیسی در حضور شاهدان بسیار به وقوع پیوست، در عین حال، نباید به این رویداد نگاهی کاملاً تحت الفظی داشت. آن‌گونه که انگار عیسی به مکانی در آسمان بالای سر ما صعود کرده است. به همین خاطر، شاید دگرگونی سیمای عیسی در بالای کوه (لوقا ۹: ۲۸ – ۳۶) کمکی به درک بهتر این رویداد باشد. در رویداد بالای کوه نیز ما شاهد فرود‌آمدن ابر جلال خدا هستیم. اکنون همان ابر عیسی را از نظر شاگردانش مخفی می‌کند تا همهٔ پیروان او دریابند که برای ادامهٔ این مأموریت ابر جلال خدا بر بالای سر تمام کسانی خواهد بود که مسئولیت ادامهٔ مأموریت عیسی را بر عهده می‌گیرند تا زمانی که عیسی بار دگر در بدن جسمانی و با جلال الهی بازگشت کرده، پادشاهی خود را به‌‌طور کامل برقرار کند.