سه‌شنبه ۲۹ فروردین

رفاقت در بدن عیسی

«اما اگر در نور گام برداریم، چنانکه او در نور است، با یکدیگر رفاقت داریم.»

اول یوحنا ۱: ۷

تجربهٔ نزول روح‌القدس در روز پنطیکاست، پیش از آن‌که صرفاً یک تجربهٔ شخصی در جهت بنای زندگی افراد باشد، تجربه‌ای جمعی بود که برای پیشبرد هرچه بیشتر و بهتر نقشهٔ نجات خدا، جماعت مؤمنان به عیسی را با قدرت و حضور خدای حقیقی روبه‌رو ساخت. افراد حاضر در آن واقعه مشاهده کردند که زبانه‌های آتش روح بر سر دیگران نیز قرار گرفته، تمامی جمع را در یک تجربهٔ واحد سهیم ساخته است. در نتیجه، حضور روح‌القدس به‌گونه‌ای آن جمع را به یکدیگر پیوند داد که آنها به کمال به اهمیت هویت جمعی خود در مسیح پی بردند. البته، همان‌طور که در ابتدای کتاب اعمال رسولان مشاهده می‌شود، گرایش به این روحیهٔ جمعی در نتیجهٔ اِعمال شریعتی که از بیرون بر آنها تحمیل شده باشد به‌وجود نیامد، بلکه روح‌القدس از درون آنها را به این امر مهم ترغیب کرد.

یوحنای رسول تعبیر بسیار تأمل‌برانگیزی از رفاقت و مشارکت مؤمنان با یکدیگر را ارائه داده است. او رابطهٔ صحیح با خدا و زندگی‌کردن در نور (به‌دور از گناه) را ضامن ایجاد رفاقت حقیقی با دیگر مؤمنان معرفی کرده است. بر اساس این تعبیر، کیفیت رابطهٔ ما با دیگر ایمانداران به مسیح، به‌طور مستقیم به شفافیت رابطهٔ ما با خدا بستگی دارد. به عبارت دیگر، رفاقت حقیقی و مسیح‌گونه با سایر پیروان عیسی به‌منظور ایجاد کلیسایی بی‌لک‌و‌چین (افسسیان ۵: ۲۷)، از نوع رفاقت‌های موجود در روابط بشری این جهان نیست. این رفاقت در اثر شبیه‌بودن ما به یکدیگر به‌وجود نمی‌آید، بلکه اتفاقاً با وجود تفاوت‌های متعدد، روح خدا آن را در ما به‌منظور انجام اهداف الهی ایجاد می‌کند. در نتیجه، رفاقت ما پیرامون خصوصیات زائل‌شدنی انسانی شکل نمی‌گیرد، بلکه طبیعت ابدی خدا هستهٔ مرکزی این رفاقت است تا ما را هر روزه به شباهت پسر او عیسی مسیح نزدیک‌تر کند.

در عین حال، پیوستن به دیگران و حضور در جماعت، ابزار سنجش خوبی برای پی‌بردن به کیفیت رابطهٔ فردی ما با خداست. بسیاری از اوقات دوری جستن از دیگر ایمانداران نشانهٔ این است که از رابطهٔ شفافی با خدا برخوردار نیستیم.

جا دارد همواره به خود یادآور شویم که همان روحی که ما را با خدا متحد می‌سازد، ما را به یکدیگر نیز پیوند می‌دهد.