چهارشنبه ۱۷ خرداد

سفرهای پولس

زیرا نمی‌خواهم اکنون به دیدارتان بیایم و تنها توقفی کوتاه نزد شما داشته باشم؛ بلکه امید دارم، اگر خداوند اجازه دهد، مدتی را با شما به سر برم. امّا تا عید پِنتیکاست در اَفِسُس می‌مانم

اول قرنتیان ۱۶: ۷ -۸

در زمان پولس رسول جاده‌های رومی که به‌صورت سنگفرش مستحکم ساخته شده بود، امپراطوری روم را به طول هزاران کیلومتر به یکدیگر متصل ساخته و با وجود سختی‌های راه و مسافت‌های طولانی، مسافرت را ممکن کرده بود. راه‌های رومی به مانند راه‌های امروزی به‌وسیلهٔ پل که بر روی مسیر آب‌ها ساخته می‌شد، دو طرف رودخانه را به هم متصل می‌کرد. وجود «صلح رومی» و تنوع و فرهنگی و اختلاط جمعیت‌ها و عقاید گوناگون، و امنیت نسبی در امر مسافرت رساندن پیام انجیل به اقصی‌نقاط امپراطوری را تسهیل می‌کرد.

در آغاز اعلام مژدهٔ نجات، اورشلیم مرکز کلیسا به‌جهت نشر مژده انجیل بود. از اورشلیم بود که شاگردان از مرزها فراتر رفته، مژدهٔ نجات را به یافا و سامره رسانیدند. جفای بر کلیسا در اورشلیم، باعث عزیمت بسیاری از مسیحیان از اورشلیم گردید که موجب تشکیل کلیسای زنده و قوی در شهر انطاکیه شد. در همان شهر بود که روح‌القدس گفت: «برنابا و سولس را برای من جدا سازید از بهر آن عمل که ایشان را برای آن خوانده‌ام.» (اعمال رسولان ۱۳: ۲)

پولس به‌عنوان «رسول امت‌ها» به اقصی نقاط امپراطوری روم رفته، مژدهٔ انجیل را به امت‌ها رساند (رومیان ۱۱: ۱۳؛ غلاطیان ۲: ۸). برای این مهم، پولس طی سه سفر بشارتی که به‌نظر برخی مورخین بیش از ده هزار مایل سفر بوده است، از شهرهای متعددی مانند فیلیپی، تسالونیکی، ایقونیه، لستره، آتن، ترواس، ملطیه، افسس، قرنتس حتی تا خود روم دیدن کرده، جوامع مسیحی متعددی را بنیان گذاشت و خدمت کرد. در نتیجهٔ تلاش‌های پولس، گسترش انجیل در میان امت‌ها به‌شکل شگفت‌انگیزی پیش رفت به قسمی که در پایان قرن، درعمل مسیحیت به چالشی جدی برای امپراطوری تبدیل شده بود.