دوشنبه ۱۵ خرداد

مبحث گوشت قربانی‌‌‌های بت‌ها

و امّا در خصوص خوراک تقدیمی به بتها: می‌دانیم که «همۀ ما اشخاص دانایی هستیم.» امّا دانش مایۀ تکبّر است، حال آنکه محبت، بنا می‌کند.

اول قرنتیان ۸: ۱

قرنتس بندری پُرجمعیت بود و برخی از مورخین جمعیت آن را تا نیم میلیون نفر نیز تخمین زده‌اند. این شهر به‌علت موقعیت تجاری و جغرافیایی و همچنین، به‌لحاظ جمعیتی و فرهنگی بسیار متنوع بود و خیل عظیمی از اقوام گوناگون در آن شهر زندگی می‌کردند که جامعه‌ای نا‌همگون را تشکیل می‌داند. بردگان درصد بالایی از جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند و از حقوق مدنی جامعه رومی بهره‌مند نبودند.

جامعهٔ مسیحی‌ای که پولس در قرنتس بنیان نهاد، احتمالاً از مردمان عمدتاً فقیر و متنوع که مشتاقانه به‌سوی مسیح آمده بودند تشکیل شده بود. لذا، کلیسای نو‌بنیان قرنتس نیز که بازتاب جامعهٔ محلی بود، با مشکلات و چالش‌هایی روبه‌رو بود که می‌توانست باعث اختلاف و لغزش تازه‌ ایمانان شود. یکی از این چالش‌ها خوردن گوشتی بود که در معابد برای بت‌ها قربانی شده بود.

بنابراین، پولس کوشش می‌کند به سؤال در خصوص تناول گوشت قربانی که تقدیم به بت‌ها شده است پاسخ دهد. از نظر وی، چون هیچ خدایی جز خدای یکتا وجود ندارد که پدر و سر‌چشمهٔ همه چیز است، تقدیم قربانی امری کاملاً بی‌ربط است. بنابراین، «… خوراک، ما را مقبول خدا نمی‌سازد زیرا که نه به خوردن بهتریم و نه به ناخوردن بدتر» (اول قرنتیان ۸: ۸ ). اما در‌عین‌حال، پولس به موضوعی اساسی اشاره می‌کند و آن همانا مسئولیت شخص مسیحی در قبال نو ایمانان ضعیف است که به‌دلیل درک ناقص، ممکن است تناول گوشتی که برای بت‌ها قربانی شده است این شائبه را در ایشان ایجاد کند که این امر مصداق قبول آیین قربانی و بت‌پرستی باشد. پس، می‌تواند باعث لغزش شود. شخص می‌بایست با عنایت به مسئولیتی که در قبال نو ایمانان دارد، به‌گونه‌ای عمل کند که آنچه برای او سبب لغزش نیست برای دیگران لغزش نشود.

پولس خاطر نشان می‌کند که اگر شخص دارای علم و معرفت صحیح هم که باشد، می‌تواند مغرور شود، اما محبت است که بنا می‌کند. لذا، اگر خوردن به‌حسب معرفت شخص باعث لغزش وی نمی‌شود، اما باعث لغزش ضعیفان می‌شود، بهتر است به‌حسب محبت خورده نشود. «بنابراین، اگر خوراک باعث لغزش برادر من باشد، تا به ابد گوشت نخواهم خورد تا برادر خود را لغزش ندهم.» (اول قرنتیان ۸: ۱۳)