دوشنبه ۱۰ مهر

سلیمان پادشاه

«و خدا به سلیمان حکمت و فطانت از حد زیاده و وسعت دل مثل ریگ کنار دریا عطا فرمود و حکمت سلیمان از حکمت تمامی بنی مشرق و از حکمت تمام مصریان زیاده بود.»

اول پادشاهان ۴ : ۲۹ – ۳۰

سلیمان در عنفوان جوانی به فرمان پدرش داوود توسط صادوق کاهن و ناتان نبی مسح گردید و پادشاه اسرائیل شد (اول پادشاهان 1:30؛ 1 : 34). خداوند هنگامی‌که وی برای گذراندن قربانی به جبعون رفته بود، برای اولین بار در خواب بر او ظاهر شد و فرمود آنچه را که می‌خواهی به تو بدهم، درخواست کن (3: 5) و سلیمان از خداوند حکمت جهت داوری عادلانه خواست (3: 6- 9) و به این ترتیب سلیمان برجسته‌ترین حکیم اسرائیل شد (3: 12) و آوازهٔ حکمتش به جمیع طوایف و پاداهان زمین ‌رسید (4: 34).

تفاوت اساسی میان تعالیم حکمت اسرائیلی با حکمت سایر اقوام، رهنمون ساختن آموزندگان به «مکاشفهٔ متعالی» است. در این آموزه‌ها تقابل حکمت و جهالت مبدل به تقابل میان عدالت و ستمگری، و پرهیزکاری و بی‌دینی می‌شود؛ زیرا حکمت راستین ترس از خدا است که موجب پرهیزکاری می‌گردد و تعالیم سلیمان در کتب جامعه، امثال و غزل‌غزل‌ها، زمینه‌ساز مکاشفهٔ «حکمت متجسد» است (متی 12: 42).

سلیمان از خداوند درخواست حکمت نمود؛ زیرا می‌دانست حکمت منجر به نیکبختی و جهالت محکوم به نابودی خواهد بود. همچنین، آگاه بود که حکمت در حقیقت فیضان شکوهمند قوهٔ تمیز و کیاست الهی است؛ چنانکه حکمت مستتر در عهد عتیق زمینه‌ساز مکاشفهٔ اقنوم ثلاثه در عهد‌جدید می‌شود و پولس رسول به صراحت مسیح را حکمت تشخص‌یافته معرفی می‌کند (اول قرنتیان 1: 24).

باری دل سلیمان پادشاه با همهٔ حکمتی که از جانب خدا به او عطا شده بود، همانند دل پدرش داوود در محبت به خدا استوار نماند و در کهن‌سالی زنان او دلش را به پیروی از خدایان غیر مایل ساختند و دل سلیمان از خداوند خدای اسرائیل که دو مرتبه بر او ظاهر شده بود، منحرف گشت (11: 10-11).

ارزش دل طاهر داوود پادشاه که همواره در محبت به خداوند خدای اسرائیل استوار ماند، نزد قدوس اسرائیل چنان اجری داشت که خداوند سلطنت سلیمان پادشاه را در دوران زندگیش فقط به‌خاطر پدرش داوود از او خلع ننمود. پس، بیایید بیش از پیش بر ارزش دل طاهر و افکار سالم نزد خدایی که کاوشگر دل و آزمایندهٔ افکار است، تعمق کنیم؛ زیرا سعادت ما منوط به توکل و اعتماد بر خداوند است. (ارمیا 17: 5-10).