جمعه ۲۸ مهر

 مکاشفهٔ خدا

«زیرا چنانکه آسمان از زمین بلندتر است، همچنان طریق‌های من از طریق‌های شما و افکار من از افکار شما بلندتر می‌باشد.»

اشعیا ۵۵: ۹ 

باب‌های ۴۰-۵۵ به‌طور خاص با تبعیدشدگان اسرائیل سخن می‌گوید و آنان را این‌چنین امید می‌بخشد که خدا قوم خویش را فراموش نکرده، عهد خود را از یاد نبرده و عنقریب است که آنان را برهاند. روی سخن این باب با «جمیع تشنگان» است، با جمیع ما که مثل گوسفندان گمراه‌شده بودیم (۵۳: ۶).

او آنان را  فرا می‌خواند تا در برکاتی سهیم گردند که آن خادم از طریق رنج‌هایش مهیا کرد. همان رنج‌هایی که در باب‌های ۵۳ و ۵۴ از آنها سخن گفته، این نوید را برای آنان دارد که کار نجات‌بخش آن خادم و ملکوت پرجلالش برای جمیع کسانی است که مشتاق او می‌باشند.

خبر خوش برای تشنگان این است که به هر که تشنه باشد، از چشمهٔ آب حیات مفت خواهد داد (مکاشفه ۲۱: ۷ و ۲۲: ۱۷)، بی‌نقره و بی‌قیمت؛ زیرا که بهای این آب حیات توسط رنج و جلال آن خادم به روی صلیب مهیا گشت و هر که تشنه باشد، به‌وسیلهٔ فیض و ایمان این بخشش را دریافت خواهد کرد (افسسیان ۲: ۸). همچنین، شیر و شراب که نمادی از وفور نعمت و رضامندی است (غزل غزل‌ها ۵: ۱ و یوئیل ۳: ۱۸)، بی‌نقره و بی‌قیمت داده خواهد شد.

این وعده برای همهٔ مسکینانی (متی ۵: ۳) که می‌دانند قادر به پرداخت بهایی در ازای آب حیات نیستند، عهد جاودانی است، عهد جاودانی نجات (۵۵: ۳ و ۵۴: ۸ و ۶۱: ۸).

در این عهد است که هر که از آن آب حیات بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد (یوحنا ۴: ۱۴) و هر که از آن نان حیات بخورد، هرگز گرسنه نخواهد شد (یوحنا ۶: ۳۵). این بخششی است که از سر فیض و رحمت‌های عظیم داده شده است. این است آن طریق و فکر بلند که خدا برای نجات انسان داشت، آن حکمت مخفی که خدا از روزگاران پیش برای جلال ما مقدر فرمود که آن آب حیات از صلیب خداوند جلال برای جمیع تشنگان جاری گردد (اول قرنتیان ۲: ۷).