روز به روز ۵ اردیبهشت

ابراهیم

وسوسه، روش شیطان برای کشاندن ما به اردوگاه خویش و دور‌ساختن از خداست. آزمایش هم روش خدا برای نزدیک ساختن ما به خویش و دور‌نمودن از شیطان می‌باشد. ابراهیم فرق میان این دو را می‌دانست.

ابراهیم
حتماً خیلی مورد اعتماد خدا بوده و خودش هم اعتماد زیادی به خدا داشته است. رأی اعتماد خدا به ابراهیم نه تنها به‌خاطر اطاعت وی، ‌بلکه به سبب ایمان و محبتش بود. وقتی خداوند به ابراهیم فرمان داد تا پسرش را به عنوان قربانی تقدیم نماید، بی‌درنگ لبیک گفت. او با محاسبهٔ پیامدهای این کار، زمانی را به التماس و خواهش نگذراند. با خدا بحث هم نکرد. «بامدادان ابراهیم برخاسته…» (پیدایش 3:22).

اطاعت بدون قید و شرط.

ایمان
اسحاق فرزند وعده بود. چگونه خدا می‌توانست هم به وعده‌اش پایدار بماند و هم بگذارد اسحاق بمیرد؟ زیرا ابراهیم می‌دانست: «خدا قادر است حتی مردگان را زنده کند» (عبرانیان 19:11). چه ایمانی! ابراهیم هرگز از کسی نشنیده بود که مرده‌ای زنده شود، با این وجود ایمان داشت خدا قادر است.

ایمان بدون تردید.

محبت
چه کسی در مقام اول اهمیت قرار دارد؟ اسحاق، اجابت وعدهٔ خدا، فرزند سال‌های کهولت، گل لبخند، حاصل عمر ابراهیم و بزرگترین دارایی وی بود. با این حال، خدا مقام اول را داشت.
محبت بی نهایت.
ابراهیم از آزمایش سربلند بیرون آمد. شما چطور؟ اگر ابراهیم قرار بود پاداشی دریافت کند، این توصیف هم شامل آن می‌گردید: «ابراهیم، پیشتاز ایمان دوست خدا.»