دوشنبه ۵ تیر

 انسان بودن عیسی

از آنجا که فرزندان از جسم و خون برخوردارند، او نیز در اینها سهیم شد تا با مرگ خود، صاحب قدرت مرگ یعنی ابلیس را به زیر کِشد.

عبرانیان ۲: ۱۴ 

بر طبق نظر بسیاری از الهیدانان، باب یک عبرانیان حامل آیاتی است که خداوندی عیسی را با همان قوت غیر‌قابل اغماضی بیان می‌کنند که یوحنا ۱: ۱ و حال در باب ۲ این رساله نویسنده از انسان بودن عیسی سخن می‌راند. این‌که او که خدا بود همچون ما دارای جسم و خون شد. چنانکه در یوحنا می‌خوانیم: «و کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد.» (یوحنا ۱: ۱۴)

آن کلمه، آن پسر الهی نه تنها خدا، بلکه انسان نیز هست. نه تنها فروغ جلال و خاتم جوهر، بلکه خون و جسم نیز. اما مقصود از شریک شدن آن پسر الهی در خون و جسم بشری، چیزی جز رهایی انسان از مرگ و گناه و لعنت نبود. او زحمت موت را به جان خرید و ذائقهٔ مرگ را چشید تا ما را نیز شریک آن تاج جلال و اکرامی کند که بر سرش نهاده شد (۲ : ۹). آن پسر الهی در خون و جسم ما شریک گشت تا ما به جلال وی وارد گردیم (۲: ۱۰).

در پی این راز عظیم شریک شدن، آن پسر الهی عار ندارد که ما را برادر ارشد باشد (۲: ۱۱) تا به وقت افتادن‌ها ما را اعانت فرماید. او در انسانیت ما شریک گشت تا با مرگ خود به روی صلیب بر صاحب قدرت مرگ یعنی ابلیس پیروز گردد و ما را در این پیروزی و ظفر نیز شریک گرداند. در این شریک شدن، او ما را از ترس مرگ رهایی بخشید و به‌دنبال این رهایی حیات جاودان نیز.

آن پسر الهی در خون و جسم شریک شد، کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد تا ما را استطاعت بخشد تا در جلال و پیروزی او سهیم گردیم. عیسی مسیح سرشار از فیض و زندگی است و بشر آکنده از گناه و مرگ. در راز ایمان است که آن گناه و مرگ و لعنت از آن مسیح می‌شود و جلال و حیات و رهایی از آن بشر. و این شراکتی است که دنیا هرگز آن را درک نخواهد کرد، شراکتی تماماً بر پایهٔ فیض. شراکتی دهنده، شراکتی که نفع خود را طالب نیست.