برنابای رسول
امروز برنابا را به یاد میآوریم و خاطرۀ او را که از زمرۀ نخستین مسیحیان است، گرامی میداریم. نام اصلی او یوسف بود، اما دوستانش لقب برنابا را به او داده بودند. وی در کلیسای اورشلیم، یکی از اشخاص برجسته بود. او پولس را در سفر بشارتیاش همراهی کرد و از مسیحیان غیریهودی در مقابل آنانی که نسبت به اصالت ایمان ایشان تردید داشتند، دفاع بهعمل میآورد.
در این قرائت، میآموزیم که در کلیسای اولیه، امری اصولی تلقی میشد که آنانی که برایشان مقدور بود، املاک اضافی خود را بفروشند تا بودجهای برای کمک به ایمانداران نیازمند فراهم شود. این کلام الاهی قطعاً در ذهن ایشان بود که میفرماید: «زیرا همه چیز از توست، و از دست توست که به تو دادهایم.» (اول تواریخ ۲۹:۱۴). گفته شده که برنابا نیز مزرعهای را که داشت فروخت و عوایدش را به رسولان تقدیم کرد تا به صلاحدید خود، بهترین استفاده را از آن بهعمل بیاورند. سؤال مهمی که اکنون باید از خود بپرسیم، اینست: «پول ما برای چه کسانی خبر خوش میآورد؟»
نگارندۀ کتاب اعمال رسولان توضیح داده که نام برنابا یعنی «مُشوّق». چه لقب زیبایی برای ما مسیحیان که خود را «مشوق» بدانیم، مردمانی که زندگیشان از تشویقهای پرمِهر خدا الهام مییابد، و نیز از انسانهایی که در میانشان زندگی میکنیم و برای جامعهمان امید و هدف بهارمغان میآورند. این امر، همانطور که مسیحیان نخستین میدانستند، با آموختن این حقیقت آغاز میگردد که آنچه را که داریم بخواهیم، نه اینکه مدام آنچه را که میخواهیم، داشته باشیم. این سبب پیدایی آن سخاوتی میشود که وینستون چرچیل به آن اشاره کرد، وقتی که گفت: «ما با پولی که درمیآوریم، زندگی میکنیم، اما با آنچه میدهیم، زندگی کسی را میسازیم.»
Today's Prayer
ای خدای سخاوتمند، ای عطاکنندۀ همۀ مواهب،
تو که روح خود را بر خدمتگزارت، برنابا، ریختی،
و او را فیض بخشیدی که دیگران را تشویق کند:
از طریق الگوی او، به ما بیاموز
تا در قضاوتهای خود سخاوتمند باشیم
و در خدمت خود، ایثارگر؛
بهواسطۀ عیسای مسیح، پسر تو و خداوندگار ما،
که با تو زنده است و سلطنت میکند،
در اتحاد با روحالقدس،
یک خدا، اکنون و تا ابدالآباد.
Bible Study
اعمال ۴:۳۲ تا آخر
همۀ ایمانداران را یک دل و یک جان بود و هیچکس چیزی از اموالش را از آنِ خود نمیدانست، بلکه در همه چیز با هم شریک بودند. رسولان با نیرویی عظیم به رستاخیز خداوندْ عیسی شهادت میدادند و فیضی عظیم بر همگی ایشان بود. هیچکس در میان آنها محتاج نبود، زیرا هر که زمین یا خانهای داشت، میفروخت و وجه آن را پیش پای رسولان میگذاشت تا بر حسب نیازِ هر کس بین همه تقسیم شود. یوسف نیز که از قبیلۀ لاوی و اهل قپرس بود و رسولان او را برنابا یعنی ’مشوّق‘ لقب داده بودند، مزرعهای را که داشت، فروخت و وجه آن را آورده، پیش پای رسولان گذاشت.
مزمور ۱۰۰
ای تمامی روی زمین، خداوند را بانگ شادمانی دهید! خداوند را با شادی عبادت نمایید، و سرودخوانان به حضور او بیایید! بدانید که یهوه خداست! اوست که ما را آفرید و ما از آنِ اوییم. ما قوم او و گوسفندان چراگاه اوییم. به دروازههای او با شکرگزاری داخل شوید، و به صحنهای او با ستایش! او را سپاس گویید و نامش را متبارک خوانید! زیرا خداوند نیکوست و محبتش جاودانی، و وفاداریش نسل اندر نسل.
مزمور ۱۰۱
محبت و عدالت را خواهم سرایید، و برای تو ای خداوند خواهم نواخت. در طریقِ بیعیب با مراقبت سالک خواهم بود. نزد من کِی خواهی آمد؟ در خانۀ خویش با دلی راست سلوک خواهم کرد. هیچ چیزِ بیمایه را در نظر خویش نخواهم گذاشت. از کجرَوی بیزارم؛ به من نخواهد چسبید. دل منحرف از من به دور خواهد بود، مرا با شرارت کاری نخواهد بود. هر آن کس را که در نهان بر همسایۀ خویش افترا زند، هلاک خواهم کرد؛ و هر آن کس را که چشمان متکبر و دل مغرور دارد تحمل نخواهم کرد. بر وفادارانی که در زمیناند نظر لطف خواهم داشت، تا با من ساکن شوند؛ آن که در طریقِ بیعیب سالک است در خدمت من خواهد بود. فریبکار در خانۀ من ساکن نخواهد شد، و دروغگو در حضورم نخواهد ماند. هر بامداد، شریرانِ زمین را جملگی هلاک خواهم کرد، تا همۀ بدکاران را از شهر خداوند برکَنَم.
ارمیا ۹:۲۳-۲۴
خداوند چنین میفرماید: «حکیم به حکمت خویش فخر نکند و مرد نیرومند به نیروی خود نَنازد و دولتمند به دولت خویش نبالد. بلکه هر که فخر میکند، به این فخر کند که فهم دارد و مرا میشناسد و میداند که من یهوه هستم که محبت و انصاف و عدالت را در جهان به جا میآورم. زیرا از این چیزها لذت میبرم؛» این است فرمودۀ خداوند.