سه‌شنبه ۱۰ مرداد

باغ

«و نهری از آب حیات به من نشان داد که درخشنده بود، مانند بلور و از تخت خدا و بره جاری می‌شود.»

مکاشفه یوحنا ۲۲: ۱

نویسندهٔ مکاشفه در پایان تعمق بلند خویش در فصل‌های ۲۱ و ۲۲ پرده از رازی بس شگرف بر می‌دارد. آن راز این است که همه چیز می‌بایست از بین برود؛ آسمان‌ها و زمین قدیمی یا به‌عبارتی تمامی جهان، می‌بایست از بین برود و جای خود را به آسمانی نوین و زمینی نوین دهد. به‌عبارتی از ابتدا یا از همان نقطه‌ای که آغاز گشته است، دوباره شروع شود.
از این دریچه، انسانیت نیز می‌بایست به همان نقطه‌ای که از آن هبوط کرده است بازگشت نماید، یعنی به همان جایی که توسط شیطان به لغزش افتاده و از صمیمت با خدای متعال خارج گردید. در این نقطهٔ آغاز نوین یا پیدایش نوین، دیگر دشمن قدیمی که سبب هبوط گردید در باغ نیست؛ زیرا آن دشمن دیرینهٔ انسان، یعنی آن مار قدیمی که به ابلیس و شیطان مسمی است که تمام ربع مسکون را می‌فریبد (مکاشفه ۱۲: ۲)، به هاویه افکنده شده است: ‌«و اژدها یعنی مار قدیم را که ابلیس و شیطان می‌باشد، گرفتار کرده، … و او را به هاویه انداخت و در را بر او بسته، مهر کرد تا امّت‌ها را دیگر گمراه نکند… .» (مکاشفه ۲۰: ۱ – ۲)
دنیای سقوط کرده که توسط نااطاعتی آدم با درد و رنج و مرگ مهر شده، دوباره آفریده خواهد شد. آفرینش نوینی که چون باغ عدن پیش از هبوط، مکانی است که درخت حیات یافت می‌شود که در دسترس فرزندان خداست و پیوسته ثمر فراوان می دهد. و دیگر لعنتی در کار نخواهد بود؛ زیرا خدا عهد تازه‌ای با انسان‌ها بسته است و اراده کرده است تا با انسان‌ها بماند. این جهان نوین توسط خود خدا هدایت می‌شود، پس به‌راستی به‌‌طور کامل «ملکوت خدا» است.