چهارشنبه ۱۱ مرداد

کلام این نبوت

«خوشابه‌حال کسی که کلام نبوت این کتاب را نگاه دارد.»

مکاشفه یوحنا ۲۲: ۷

کتاب مکاشفه در کلیت یک کتاب نبوتی، تشویق‌آمیز و امیدوار‌کننده برای مسیحیان است. این کتاب همهٔ تاریخ کلیسا تا زمان بازگشت و پیروزی نهایی مسیح را تحت اقتدار قاهر خدا می‌بیند. لذا، تجربیاتی که بر کلیسا عارض می‌شود را همچون درد زایمان می‌بیند که مادر در شادی ولادت کودک به فراموشی می‌سپرد: همچنین است «که دردهای زمان حاضر نسبت به آن جلالی که در ما ظاهر خواهد شد هیچ است.» (رومیان ۸: ۱۸)
کتاب مکاشفه دعوتی است به‌سوی ایمان. انسان در زندگی روزمره، مخصوصاً در رویارویی با ناملایمات زندگی، گاهی دچار دلسردی و یأس می‌شود؛ زیرا ظاهراً شر در تمامی شئون زندگی وی آشکار است و اخبار جهان نیز بر این امر دائماً صحه می‌گذارد.
نویسندهٔ کتاب مکاشفه در مرکز نبوت خود به ایمانداران گوشزد می‌کند که: «…ترسان مباش! من هستم اول و آخر و زنده؛ و مرده شدم و اینک تا ابدالآباد زنده هستم و کلیدهای موت و عالم اموات نزد من است» (مکاشفه ۱: ۱۷ -۱۸). لذا، ایمانداران می‌بایست پیوسته «کلام نبوت این کتاب را نگاه» داشته، به‌یاد داشته باشند هیچ امری در جهان از چشمان نیرومند و نافذ خدا پنهان نیست.
دانیال نبی در مکاشفهٔ خود از سنگی سخن می‌گوید که به شکلی اسرارآمیز از کوه جدا شده، به غولی که دارای پاهای گلی است اصابت نموده و تمام هیبت آن را فرو می‌ریزد: «و چنانکه سنگ را دیدی که بدون دست‌ها از کوه جدا شده، آهن و برنج و گِل و نقره و طلا را خرد کرد…» (دانیال ۲: ۴۵). در مکاشفهٔ این سنگ همان «برهٔ ذبح شدهٔ» خدا که همانا «شیر سبط یهودا» و عیسی مسیح می‌باشد از راه موت و رستاخیز خود کلیسا را به‌سوی تخت خدا هدایت کرده، امتی پیروزمند پدید می‌آورد که همچون برهٔ خدا پیروزمند است.