شنبه ۱۴ مرداد

استراحت و آرامی شنبه

«و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را مقدس شمرد، چراکه در آن روز از همۀ کار خویش که خدا آفریده و ساخته بود، بیاسود.»

پیدایش ۲: ۳ 

بعد از به پایان رسانیدن آن شش روز خلقت که خداوند آنها را نیکو خواند، روز هفتم اولین چیزی که کلام خدا آن را تقدیس می نماید. این روز نه تنها مبارک، بلکه مقدس خوانده می‌شود و آن روز هفتم روز سبّت است. سبّت در یونانی sabbaton است که از نظر ریشه‌شناسی کلمهٔ نامعلوم است. در عبری chabat به معنای متوقف شدن، دست کشیدن و بیکار ماندن است. متوقف شدن و دست کشیدن از همهٔ کارها و دل‌مشغولی‌ها برای ستایش خدای خالق. خدایی که در این روز آرام گرفت تا آرام گرفتن را به انسان بیاموزد. تا همان‌گونه که انسان با کار خویش از خدایی که کار کرد و خلق نمود تقلید می‌کند، با دست کشیدن از کار در روز هفتم استراحتِ مقدسِ خدا را تقلید نماید. انسان در مرحله‌ای خلق می‌شود که تمامی خلقت به انجام نیکوی خود رسیده است. نه امری ناتمام مانده و نه کاری ناقص. همه چیز در نیکویی خود خلق گردیده و حال آدم پا به عرصهٔ وجود می‌نهد تا آرام بگیرد و زیبایی‌های دستان خدای خالق را بنگرد و او را بستاید. در واقع، این روز از مابقی روزها فقط برای آرامی آدم و پرستش خدا تقدیس و جدا شد. این دو عنصری است که آدم در هر دوره و زمانی که باشد بیش از هر چیز بدانها نیاز دارد، اینکه آرام بگیرد در جان و استراحت کند در جسم. روزی است که جان و جسم آدم در تأمل و تفکر در خداوند و نیکویی‌های او تقویت می‌گردد برای شروع و تقدیس‌شدنی تازه.

خداوند به‌جا آوردن و نگاه داشتن روز سبت را به اسرائیل تاریخی امر می‌فرماید تا همچنان که این روز تقدیس شده است، اسرائیل نیز تقدیس گردد (خروج ۲۰: ۸ – ۱۱)  تا آنها جدا شده و قوم او گردند و او خدای آنها. همچنین، ما که اسرائیل نوین او هستیم دعوت شده‌ایم که به آن آرامی داخل گردیم (عبرانیان ۴: ۱) و از آن آرامش حقیقی حظ ببریم، و نه این فقط، بلکه این دعوتی است از کل خلقت که آرام بگیرند و او را که یگانه خالق هستی است شناخته و بستایند.