فرمانروایی بر خلقت بسیار نیکوی خدا
26آنگاه خدا گفت: «انسان را به صورت خود و شبیه خودمان بسازیم، و او بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر چارپایان و بر همۀ زمین و همۀ خزندگانی که بر زمین میخزند، فرمان براند.»
27پس خدا انسان را به صورت خود آفرید،
او را به صورت خدا آفرید؛
ایشان را مرد و زن آفرید.
28خدا ایشان را برکت داد، و خدا بدیشان فرمود: «بارور و کثیر شوید و زمین را پر سازید و بر آن تسلط یابید. بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر هر جانداری که بر زمین حرکت میکند، فرمان برانید.»
پیدایش ۱: ۲۶ – ۲۸
آفرینش انسان در روز ششم، بهوضوح تفاوتی اساسی بین آفرینش خدا در این روز و پنج روز دیگر ایجاد میکند. در روایت پیدایش از روز ششم، نه تنها به جزئیات بیشتر و دقیقتری اشاره میشود، بلکه خدا با واگذاری مسئولیت فرمانروایی به انسان، هدف و جهت آفرینش زمین و موجودات آن را نیز تعیین میکند، بهویژه آنکه آفرینش انسان در شباهت خدا او را در موقعیتی بسیار فراتر از موجودی صرفاً هوشیارتر از سایر موجودات قرار میدهد. حکمرانی انسان بر زمین، نه تنها شامل استفادهٔ صحیح و مسؤلانه از منابع زمین میشود، بلکه او باید نظم، قانون و ارزشهای الهی را بر زمین جاری کند.
نکتۀ قابل توجه دیگر در این قسمت از روایت، استفاده از ضمیر جمع هنگام مخاطب قرار دادن انسان است. بهوضوح در این آیات بشریت مورد خطاب خدا قرار گرفته است. به فرمان خدا انسان باید زمین را پر سازد تا قادر به فرمانروایی بر تمام قسمتهای آن باشد. پادشاهان باستان در منطقۀ خاور نزدیک خود را صورت قابل رؤیت و نمایندۀ خدا بر زمین خطاب میکردند. بر اساس یک چنین ادعایی، پادشاه از جانب خدا بر همگان حکومت میکرد. اما در این آیات فرمانروایی بر تمامی جانداران زمین، نه به یک شخص، بلکه به تمامی بشر سپرده شده است. مرد و زن به یک اندازه در ازدیاد نسل بشر و فرمانروایی بر زمین از جانب خدا سهیم هستند.
در عین حال، تأکید خدا بر نیکو بودن آفرینش در پایان هر روز از خلقت، اشاره به این حقیقت دارد که خدا تا چه اندازه برای خلقت خود اهمیت قائل است. لذا، تسلط و فرمانروایی بر خلقت نباید به استفادۀ نابهجا و غیرمسئولانه از منابع زمین منجر شود. هرگونه بهرهجویی نابهجا و استثمارگونه از منابع زمین، پیمودن قدمی در تخریب خلقت نیکوی خداست. خدا خلقتی بسیار نیکو را به انسان سپرده است و او وظیفه دارد که در شکوفایی هرچه بیشتر آن قدم بردارد. یقیناً با توجه به گسترش دانش بشری در جهان مدرن امروز، این فرمانروایی مسئولانه از ابعاد همه جانبهتری برخوردار شده است.
Bible Study
پیدایش ۱: ۲۶ - ۲۸
خدا گفت: «روشنایی باشد،» و روشنایی شد.
* پیدایش ۱: ۱ - ۳۱
آغاز آفرینش
1در آغاز، خدا آسمانها و زمین را آفرید. 2زمین بیشکل و خالی بود، و تاریکی بر روی ژرفا؛ و روح خدا سطح آبها را فرو گرفت.
شش روز آفرینش
3خدا گفت: «روشنایی باشد،» و روشنایی شد. 4خدا دید که روشنایی نیکوست، و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد. 5خدا روشنایی را ’روز‘ و تاریکی را ’شب‘ نامید. شامگاه شد و بامداد آمد، روز اوّل.
6و خدا گفت: «فَلَکی باشد میان آبها، و آبها را از آبها جدا کند.» 7پس خدا فَلَک را ساخت و آبهای زیر فَلَک را از آبهای بالای فَلَک جدا کرد. و چنین شد. 8خدا فَلَک را ’آسمان‘ نامید. شامگاه شد و بامداد آمد، روز دوّم.
9و خدا گفت: «آبهای زیر آسمان در یک جا گرد آیند و خشکی پدیدار شود.» و چنین شد. 10خدا خشکی را ’زمین‘ و اجتماع آبها را ’دریا‘ نامید، و خدا دید که نیکوست. 11آنگاه خدا گفت: «زمین نباتات برویاند، گیاهانی که دانه تولید کنند و درختان میوهای که بر حسب گونۀ خود میوۀ دانهدار بیاورند، بر روی زمین.» و چنین شد. 12زمین نباتات رویانید، گیاهانی که بر حسب گونۀ خود دانه تولید میکردند، و درختانی که بر حسب گونۀ خود میوۀ دانهدار میآوردند. و خدا دید که نیکوست. 13شامگاه شد و بامداد آمد، روز سوّم.
14و خدا گفت: «نورافشانها در فَلَک آسمان باشند تا روز را از شب جدا کنند، و تا نشانهها باشند برای نمایاندن زمانها و روزها و سالها، 15و نورافشانها باشند در فَلَک آسمان تا بر زمین روشنایی بخشند.» و چنین شد. 16خدا دو نورافشان بزرگ ساخت، نورافشان بزرگتر را برای فرمانروایی بر روز، و نورافشان کوچکتر را برای فرمانروایی بر شب، و نیز ستارگان را. 17خدا آنها را در فَلَک آسمان نهاد تا بر زمین روشنایی بخشند 18و بر روز و بر شب سلطنت کنند و نور را از تاریکی جدا سازند. و خدا دید که نیکوست. 19شامگاه شد و بامداد آمد، روز چهارم.
20و خدا گفت: «آبها از انبوه جانداران پر شود و پرندگان بر فراز زمین در فَلَک آسمان پرواز کنند.» 21پس خدا موجودات بزرگ دریایی و همۀ جانداران را که میجنبند و آبها را پر میسازند، بر حسب گونههایشان، و همۀ پرندگان بالدار را بر حسب گونههایشان آفرید. و خدا دید که نیکوست. 22خدا آنها را برکت داد و گفت: «بارور و کثیر شوید و آب دریاها را پر سازید، و پرندگان نیز بر زمین کثیر شوند.» 23شامگاه شد و بامداد آمد، روز پنجم.
24و خدا گفت: «زمین جانداران را بر حسب گونههایشان بر آوَرَد، چارپایان و خزندگان و وحوش زمین را، بر حسب گونههایشان.» و چنین شد. 25پس خدا وحوش زمین را بر حسب گونههایشان بساخت، و چارپایان را بر حسب گونههایشان، و همۀ خزندگان روی زمین را بر حسب گونههایشان. و خدا دید که نیکوست.
26آنگاه خدا گفت: «انسان را به صورت خود و شبیه خودمان بسازیم، و او بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر چارپایان و بر همۀ زمین و همۀ خزندگانی که بر زمین میخزند، فرمان براند.»
27پس خدا انسان را به صورت خود آفرید،
او را به صورت خدا آفرید؛
ایشان را مرد و زن آفرید.
28خدا ایشان را برکت داد، و خدا بدیشان فرمود: «بارور و کثیر شوید و زمین را پر سازید و بر آن تسلط یابید. بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر هر جانداری که بر زمین حرکت میکند، فرمان برانید.» 29آنگاه خدا گفت: «اینک همۀ گیاهان دانهدار را که بر روی تمامی زمین است و همۀ درختان دارای میوۀ دانهدار را به شما بخشیدم تا خوراک شما باشد. 30و به همۀ وحوش زمین و همۀ پرندگان آسمان و همۀ خزندگانِ روی زمین که جان در خود دارند، همۀ گیاهان سبز را برای خوردن بخشیدم.» و چنین شد. 31و خدا هرآنچه را که ساخته بود دید، و اینک بسیار نیکو بود. شامگاه شد و بامداد آمد، روز ششم.
* پیدایش ۲: ۱ - ۴
1بدینسان، آسمانها و زمین و همۀ لشکر آنها تمام شد. 2و خدا در روز هفتم، کار خویش را به پایان رسانید؛ پس او در هفتمین روز، از همۀ کار خویش بیاسود. 3و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را مقدس شمرد، چراکه در آن روز از همۀ کار خویش که خدا آفریده و ساخته بود، بیاسود. 4این بود تاریخچۀ آسمانها و زمین آنگاه که آفریده شدند.
