كتاب مقدس مملو از مثال‌هایی است كه هدفشان دادن درس زندگی به ماست. یكی از این درس‌ها عبارت است از اصل كاشتن و درو كردن. به عبارت دیگر، شما  نمی‌توانید ذرت بكارید و گوجه فرنگی درو كنید. هر دانه باید نوع خود را تولید كند. كتاب مقدس به ما  می‌گوید كه ممكن است دانه‌ها در زمین‌های مختلف بیفتند و نتایج متفاوت هم به بار بیاورند. اگر ما بذر را در خاك حاصلخیز و غنی بكاریم بیشترین و بهترین محصول را برداشت خواهیم كرد، اما اگر بذرهای ما در زمین كم‌عمق و سنگلاخ كاشته شوند، محصول چندانی نخواهیم داشت. دانه‌هایی كه در بین خارها و علف‌های هرز می‌افتند، خیلی زود جوانه می‌زنند و خیلی زود هم از بین می‌روند.   

همهٔ ما دانه‌هایی هستیم كه خالق عالم در اینجا كاشته است. یكی از مهمترین قوانین موجود برای هر دانه، این است كه باید بمیرد تا بتواند ثمر بدهد. یعنی در حین عبور از مراحل مختلف رشد، تبدیل به چیزی كاملاً متفاوت شود. دانه به طریقی اسرارآمیز تغییر حالت می‌دهد و از نهالی كوچك و ضعیف، به گیاهی كامل و بالغ تبدیل می‌شود. وقتی تجسم می‌كنیم كه این دانهٔ كوچك و ظریف تا چه حد باید مقاوم و محكم باشد كه بتواند راه خود را از میان تودهٔ خاك باز کرده و سرانجام میوه‌ای را كه از آن انتظار می‌رود تولید كند، دچار حیرت می‌شویم. بسیاری از گیاهان با تولید بذر خود می‌توانند خودشان را تكثیر كنند.   

جوابش ساده است. ما نیز باید بخواهیم که طبیعت گناه‌آلود در ما «بمیرد» تا بتوانیم همان شخصی باشیم كه خدا در نظر دارد. چنانچه قلب ما زمین حاصلخیز برای بذر محبت او باشد، آنگاه وی همان میوه‌ای را كه از ما انتظار دارد در وجود ما تولید خواهد كرد. مرگ و قیام مسیح كه هویت خود را از او داریم، نمونهٔ آشكار این حقیقت است. وقتی ما به مفهوم این هویت برسیم، آن وقت است که خدا «فكر مسیح» (دوم قرنتیان 16:2) را به ما خواهد داد. این فكر به نوبهٔ خود اراده و قوت مقاومت در برابر گناه و توان تشخیص اینكه چه چیزی گناه هست و چه چیزی نیست را در ما ایجاد می‌كند.   

بعد از تمام آنچه گفتیم، باید یادآور شویم كه گناه، یك فریب است. یك سراب در بیابان زندگی. هر چه بیشتر چشمان‌مان بر حقیقت مسیح باز شود و هر چه بیشتر از «نهر آب زنده» (یوحنا 10:4) بنوشیم، بهتر می‌توانیم ببینیم كه گناه چیست. 

گناه دیواری است كه ما را از شادی حقیقی شناخت خدا جدا كرده است. از همهٔ ایمانداران انتظار می‌رود كه این دید شفاف را داشته باشند.   

تأمل شخصی   

1. آیا تصور غلط و نادرست من از گناه، سبب شده است که ندانم در خدا چگونه شخصی باید باشم؟  
2. در چه مواردی احساس تقصیر دروغین برایم دردسر ایجاد كرده است؟  
3. آیا اخیراً خدا مرا نسبت به وجود گناهی در زندگی‌ام آگاه كرده است كه حالا باید از آن دست بکشم؟ چه كاری باید انجام دهم؟  
4. چگونه می‌توانم برای خدا میوه بیاورم؟  
5. قصد دارم با وسوسه‌ای كه در آینده سر راه من قرار می‌گیرد چطور برخورد كنم؟