براي اغلب ما عجيب و حيرتانگيز است كه بدانيم كتاب مقدس خدا را «حسود» معرفي ميكند. چطور ممكن است خدا حسود باشد؟ بعد از كمي تحقیق، متوجه شديم كه در متن عبري، كلمهٔ حسود در اشاره به خدا، آن معنايي را كه ما فكر ميكردیم ندارد. این کلمه به این معنا است كه خدا محبت عميق ما را (نسبت به خودش) انتظار دارد و در حقيقت آن را مطالبه ميكند. او ميخواهد اولين عشق ما باشد و در مقابل، وعده ميدهد كه ما را با «محبت ابدي» دوست داشته باشد.
- آيا هيچ ميدانيد اولين حكم از ده فرمان كه موسي با خود از كوه به پايين آورد چه بود؟
«من هستم يهوه خداي تو… تو را خدايان ديگر غير از من نباشد.»
خروج ۲۰: ۲- ۳
دومين حكم نيز بر پايهٔ حكم اول قرار دارد:
«صورتي تراشيده و هيچ تمثالي از آنچه بالا در آسمان و از آنچه پايين در زمين و از آنچه در آب زير زمين است براي خود مساز. نزد آنها سجده مكن و آنها را عبادت منما.»
خروج ۲۰: ۴- ۵
به احتمال زياد مجسمهٔ گوسالهٔ طلايي دقيقاً آن چيزي نيست كه ما بخواهيم در برابرش زانو بزنيم، چون امروزه بتهاي جديد در انواع بستهبنديهاي زيبا وجود دارند: مردم اطراف، پول، ورزش، ماشین، اموال و دارايي شخصي، موقعيت اجتماعي و يا كسب محبوبيت و غیره. اكنون به ماهيت كاملاً شخصي ده فرمان توجه كنيد. خدا با قوم خود نه بهعنوان يك گروه از مردم، بلكه با هر شخص بهطور انفرادي صحبت میکند و رابطهٔ خود را با هر يك از آنها تحکیم مينمايد.
خدا بارها در كلام خود به ما يادآوري ميكند كه اگر حرمت قدوسيت او را حفظ كنيم و مكان اول در زندگيمان را به او بدهيم، آنگاه بركات او بر ما جاري خواهند شد. «پس نگران نباشيد و نگوييد چه بخوريم يا چه بنوشيم و يا چه بپوشيم… پدر آسماني شما ميداند كه بدين همه نياز داريد، بلكه نخست در پي پادشاهي خدا و انجام ارادهٔ او باشيد آنگاه همهٔ اينها نيز به شما عطا خواهد شد» (متي 31:6- 33). وقتي كه برعكس عمل كنيم دچار مشكل خواهيم شد.
اگرچه امروزه ما نميبينيم كه چهرهٔ مردان و زنان خداپرست مانند صورت موسي وقتي كه در حضور خدا بود بدرخشد، اما ميدانيم كه قدوسيت خدا امروز كمتر از آن زمان نيست. آيا تابهحال با كسي كه رابطهای خاص با خدا دارد برخورد كردهايد؟ آيا اين عجيب نيست كه ما ميتوانيم حضور خدا را در وجود ديگران «احساس» كنيم؟ چقدر بيشتر حيرتانگيز است كه ديگران حضور خدا را از طريق ما احساس كنند. ممكن است معلمين كتاب مقدس به شما بگويند كه ما در حضور خدا هستيم و زماني كه كاملاً ميفهميم چه كارهاي نادرستي انجام دادهايم (يك حس تقصير و تمايل به تغييركردن داريم)، آنوقت قدوسيت و فكر خدا را تجربه ميكنيم. وقتي بهدنبال خدا حركت نكنيم، بيپروا به سمت تمايلات نفساني خويش ميرويم، آنموقع براي خدا دشوار است كه توجه ما را به خودش جلب كند.
داور دلسوز: آيا خدا هميشه «عادل و رحيم» است؟
پيبردن به اين حقيقت كه خدا در برخورد با ما عادل و منصف خواهد بود، حكم شمشير دو دَم را دارد. بدون شك ما انتظار داريم كه خدا با كساني كه از ديد ما مستحق مجازات هستند عادلانه عمل كند. مثلاً افرادي كه به ما ظلم كردهاند و يا كساني كه در نقاط مختلف دنيا از بچههاي كوچك بهرهكشي ميكنند، اما وقتي كه عدالت در حق ما اجرا شود چطور؟ حتماً که دوست نداريم يك سوزن هم به خودمان بزنيم!
شايد شنيده باشيم كه در جريان مبارزهٔ جهاني عليه تروريسم بعضي ميگفتند: «عدالت با جنگ»، درحاليكه برخي ديگر معتقد بودند هيچ جنگي عادلانه نيست. ديگران نيز با استناد به تاريخ ميگفتند كه خود خدا هم از جنگ براي داوريكردن بر قوم خودش استفاده كرده است. واژهٔ «جنگ» در اصطلاحشناسي كتاب مقدس؛ كاربردهاي مختلفي دارد. جنگ به مبارزهٔ بنيادي ميان خيروشر، و خدا و شيطان اشاره ميكند. عهد جديد به ما ميگويد كه اسلحهٔ كامل خدا را بر تن كنيم تا بتوانيم در برابر نيروهاي شرير اين دنيا از خودمان محافظت كنيم (افسسيان 6). همچنين ميگويد كه مبارزهٔ بزرگ ما با جسم و قدرتهاي زميني نيست، بلكه با نيروهاي روحاني است. البته گاهي اوقات انسانها و يا ملتها مظهر اين نيروهاي شرير هستند.
گاهي اوقات مبارزه با شيطان جاي خود را به كشمكشهاي دروني ميدهد و همهٔ ما آن را تجربه كردهايم. آيا واقعاً بايد به آنچه پدر و مادرم ميگويند گوش كنم؟ آيا نميتوانم يك سرگرمي كوچك داشته باشم، بدون اينكه كسي بفهمد يا كسي صدمهای ببيند؟ كساني كه كارتون يا نقاشي متحرك ميسازند سالهاست كه كشمكش دروني را به اين صورت نشان دادهاند كه فرشتهای كوچك بر يك شانه و شيطان هم بر شانهٔ ديگر مينشينند و مدام در گوش ما پِچپِچ ميكنند، گاهي هم فرياد ميزنند و هر يك سعي ميكند ما را بهطرف خودش بكشاند. البته موضوع به اين سادگيها هم نيست، اما اين تصاوير متحرك ميتوانند تا حدي چشمان ما را باز كنند. اين كشمكش مبارزهای است كه هيچيك از ما نميتوانيم از آن فرار كنيم. کاي جنينگز 16 ساله ميگويد: «خيلي ساده است كه به آنچه خدا سعي دارد به شما بگويد توجه نكنيد تا آن زماني كه اشتباهي از شما سر بزند.» در پايان، ميتوانيم شكرگزار باشيم كه عدالت خدا بهطور منصفانه به همهٔ ما ميرسد.
- آيا تابهحال عصباني و خشمگين شدهاید؟ اگر خدا از ما انتظار دارد كه هيچوقت عصباني نباشيم پس چرا تاريخ كتاب مقدس بارها از خشم و غضب خدا صحبت ميكند؟
