درست است كه باید گهگاه انتظار بروز مشكلات در زندگی را داشته باشیم، اما در این شرایط چطور می‌توانیم زندگی را به‌طور معمول اداره كنیم؟ آیا باید آسمان و زمین را به هم بدوزیم چون می‌دانیم که می‌توانیم تا مشکل را به روش خودمان حل کنیم؟ خیر! خدا كه سزاوار ایمان ماست خدایی است كه در 24 ساعت شبانه‌روز و 7 روز هفته بر همه چیز احاطه و تسلط كامل دارد. به نفع دشمن است كه ما باور كنیم دنیا مملو از هرج و مرج است و رویدادهای مختلف بدون هیچ نظم و دلیلی رخ می‌دهند. شما یك روز سرحال و قبراق هستید و روز دیگر وامانده و دلسرد. این‌گونه فكر‌كردن (در مسیر دشمن) می‌تواند شما را مأیوس كند و مأیوس نگاه دارد. در آن‌صورت دیگر چه امیدی وجود دارد؟ «وقتی برای محبت و وقتی برای نفرت. وقتی برای جنگ و وقتی برای صلح»  

كتاب جامعه 1:3 و 4 و 6- 8 به ما می‌گوید: «برای هر چیز زمانی است و هر مطلبی را زیر آسمان وقتی است. وقتی برای ولادت و وقتی برای موت. وقتی برای غرس‌نمودن و وقتی برای كندن مغروس… وقتی برای گریه و وقتی برای خنده. وقتی برای ماتم و وقتی برای رقص… وقتی برای كسب و وقتی برای خسارت… وقتی برای سكوت و وقتی برای گفتن. وقتی برای محبت و وقتی برای نفرت. وقتی برای جنگ و وقتی برای صلح.» خدا  «وقت‌ها» را می‌شناسد و می‌داند چگونه بر زندگی ما اثر می‌گذارند. بدون شك این حقیقت می‌تواند ایمان ما را ترقی بدهد. ایمان راسخ به خدای تغییرناپذیر سبب امید است. ترس مداوم از اینكه در پیچ بعدی جاده چه چیزی انتظار ما را می‌كشد، نتیجهٔ تأسف‌بار دروغ‌های پدر دروغ‌هاست. البته او گاهی از اوقات نیز تلاش می‌كند با این فكر شما را فریب بدهد كه همه چیز روبه‌راه است درحالی‌که كمی جلوتر پل فروریخته است. به‌هرحال، اگر به حرف‌های شیطان گوش كنید غرق خواهید شد. خدا می‌خواهد در هر شرایطی به او ایمان داشته باشیم.  

آیا هرگز خودتان را بر لبهٔ یك پرتگاه تصور كرده‌اید؟ وقتی به پایین نگاه می‌كنید حفظ تعادل مشكل به‌نظر می‌رسد. اما این نكته را فراموش نكنید: از بعضی چیزها در این دنیا باید بترسیم و این یك ترس موجه و درست است. شیطان و وسوسه‌های او را نباید بی‌اهمیت تلقی كرد. از‌دست‌دادن كنترل خود در اثر برخی هیجانات مثل تجربه‌كردن الكل، مواد مخدر یا روابط جنسی، حتی حلق‌آویز‌كردن كسی توسط جماعتی خشمگین، یا حتی تندتر از سرعت پرواز كه فرشتگان رانندگی‌كردن، به‌طور حتم استقبال از فاجعه است. كلام خدا به به ما تعلیم داده است كه از وسوسه فرار كنیم؛ چون خدا ضعف‌های انسانی ما را بهتر از خودمان می‌شناسد. البته دشمن هم آنها را می‌داند. خبر خوش این است كه ما اسلحهٔ روحانی بسیار قدرتمند و مؤثری در اختیار داریم، به شرطی كه فراموش نكنیم آن را به‌كار ببریم. همچنین، یكی از مهمترین حقایقی كه باید به‌خاطر داشته باشیم این است: «آن كه در شماست بزرگتر است از آن كه در دنیاست» ( اول یوحنا 4:4). ایمان به خدا و كلامش شاهراه زندگی ما است. دعا وسیلهٔ ارتباطی ما است. ما قوت عظیمی داریم.