بند ۱

فرمان عيساست، بايد درخشيد
تابان به هر جا، سوزان چو خورشيد.
چون شمع روشن در شام تاريک؛
باشيـم در دهـر نـوراني و نيک.
در جاي خود ما هر جا که باشيم،
هر يک به قسمي بايد درخشيم.

بند ۲

فرمان عيساست، بايد درخشيد؛
با نور ايمان، با مهـر و اميـد.
داند به خوبي ضعف من و تو،
بيند که گاهي کم گشته پرتو.
با اين همه وي چشم انتظار است؛
بيند که نور ما آشکار است!

بند ۳

بايد درخشيد، فرمان عيساست؛
اين احتياج هرروز دنياست.
فقر و گناه و هم اندوه، يارا،
تاريـک کـرده دنيـاي ما را.
پس با من و توست، از روي ايمان،
هر يک به جايش باشد درخشان!