سه‌شنبه ۲۵ مهر

بخشش و هدایت خدا

«خوشا‌به‌حال کسی که عصیان او آمرزیده شد و گناه وی مستور گردید.»

مزمور ۳۲: ۱ 

مزمور ۳۲، مزمور ۵۱: «ای خدا بر حسب رحمت خود بر من رحم فرما» و مزمور ۱۲۹: «ای خداوند از عمق‌ها نزد تو فریاد برآوردم»، از مزمورهایی به‌شمار می‌روند که به‌طور خاص بر توبه و ندامت تأکید می‌ورزند. چنانکه، پولس رسول در خصوص مبحث عادل‌شمرده‌شدگی (رومیان ۴: ۶-۸) به این مزمور اشاره می‌کند و سخنان داوود را چون نبوتی می‌داند بر حقیقت فیضی که ما را در ایمان به عیسی مسیح دربَر گرفت. فیضی که سبب شد عصیانمان آمرزیده و گناهمان مستور گردد.

در نگاه دقیق‌تر این مزمور را می‌توان به ۵ قسمت تقسیم کرد: در آیه‌های ۱ و ۲ داوود از ۳ اسم برای نام بردن گناه استفاده می‌کند: عصیان، گناه و جرم. همچنین، سه فعل برای بیان رحمت و بخشش خدا به‌کار می‌برد: آمرزیده شدن، مستور گردیدن و به‌حساب نیاوردن. او از خوشی و شعفی سخن می‌راند که هر بخشیده‌شده‌ای را دربَر می‌گیرد.

آیه‌های ۳-۵ از رنجی می‌گوید که به‌سبب گناه اعتراف‌نشده عارض می‌گردد و جان و جسم را به ستوه می‌آورد. سپس، در آیه‌های ۶ و ۷ شهادت می‌دهد که چگونه در پی آن اعتراف و اقرار به گناه، طعم شیرین عفو را چشیده و به آواز بلند سرود نجات و رهایی سراییده است تا همهٔ مقدسین و وفاداران به خدا همواره چشم امید به رحمت‌های او ببندند.

در آیه‌های ۸ و ۹، هم وعده داریم و هم هشدار. خداوند وعده می‌دهد که ما را حکمت آموزد، ارشاد فرماید و نصیحت کند و در پی آن، ما را هشدار می‌دهد که اگر آن حکمت و ارشاد و نصیحت را به‌کار نبندیم، همانند بهایم رفتار نموده‌ایم که فهم ندارند و معرفت نیافته‌اند (۷۳: ۲۲). در نهایت، سرایندهٔ مزمور در آیه‌های ۱۰ و ۱۱ از آموخته‌هایش ما را تعلیم می‌دهد و از توکل نمودن، شادی و ترنم در خداوند طوری سخن می‌گوید که باید خود آن را چشیده باشد.

اکنون رحمت‌های خدا ما را در ایمان به عیسی مسیح احاطه کرده است؛ چنانکه قادریم در این بخشش وجد و ترنم نماییم و البته که این شادی و ترنم هیچ منافاتی با اعتراف به گناه و طلب بخشش هر روزه ندارد.