پنج‌شنبه ۷ تير

این سؤال، احمقانه به نظر می‌رسد. انگار از شخصی ماتم‌زده بپرسیم که چه احساسی دارد. آیا بدیهی نبود که آن فقیر نابینا می‌خواست که عیسی شفایش بخشد؟

عیسی فریاد آن مرد را شنید و کسی را دید که بیش از یک «فقیر نابینا» بود. مردم می‌کوشیدند راه او را سد کنند، اما عیسی چنین چیزی نمی‌خواست. او آرام ایستاد و منتظر ماند تا آن مرد نزدش بیاید. آنگاه فرصتی به او داد تا در سکوت، به او شأن و منزلتی شایسته ببخشد.

عیسی فضایی از سکون و سکوت فراهم ساخت که طی آن، از آن مرد سؤالی پرسید که نه احمقانه بود و نه بی‌نزاکت. سؤالی بود پرمحبت و کاوش‌گرانه و ملاطفت‌آمیز: «چه می‌خواهی برایت بکنم؟».
ما نیز ممکن است اغلب اوقات احساسی شبیه به آن فقیر داشته باشیم. در کنار راه می‌نشینیم، کسی را نمی‌بینیم و کسی نیز ما را نمی‌بیند، و در آن حال که رهگذران شتابان حرکت می‌کنند، فریاد کمک سر می‌دهیم. دعا غالباً با آن فریاد عاجزانه، و در کنار راه آغاز می‌شود، اما نیازی نیست در همانجا باقی بماند.
دعا یعنی اینکه بشنویم عیسی از ما دعوت می‌کند که بایستیم و نزد او برویم. دعا یعنی کشف مکانی که در آن، می‌توانیم با او ملاقات کنیم. دعا یعنی اینکه بدانیم او نه فقط نیازهای ما را می‌بیند، بلکه انسانی را می‌بیند که این نیازها او را از دیده‌ها پنهان ساخته‌اند.

امروز وقت بگذارید تا از کنارۀ راه برخیزید و مکانی فراهم سازید تا در سکون و آرامش، در مقابل خداوندگارْ عیسی بایستید، خداوندگاری که چون شما را می‌شناسد و دوست می‌دارد، می‌پرسد: «چه می‌خواهی برایت بکنم؟»

خداوندگارا، مسکن ما تو بوده‌ای، نسل اندر نسل. پیش از آنکه کوهها زاده شوند، یا تو زمین و جهان را به وجود آوری، از ازل تا به ابد تو خدایی. انسان را به خاک بازمی‌گردانی و می‌گویی: «ای بنی آدم، بازگردید!» زیرا هزار سال در نظر تو همچون روزی است که گذشت یا چون پاسی از شب. ایشان را همچون سیلاب می‌روبی؛ همچون خوابند، همچون علفی که بامدادان تازه می‌شود: بامدادان می‌شکفد و می‌روید و شامگاهان پژمرده و خشک می‌شود. زیرا به خشم تو پایان می‌پذیریم، و به غضبت پریشان می‌گردیم. تقصیرهایمان را فرا رویت نهاده‌ای، و گناهان پنهانمان را در پرتو حضورت. زیرا روزهایمان به تمامی در خشمت کاهیده می‌شود، و سالهایمان را چون آهی به سر می‌رسانیم؛ روزهای عمر ما هفتاد سال است و اگر قوی باشیم، هشتاد سال. اما مایۀ فخری در آنها جز محنت و اندوه نیست؛ زیرا به‌سرعت می‌گذرند و پرواز می‌کنیم. کیست که از قدرت خشم تو آگاه باشد؟ زیرا خشم تو به عظمت ترسی است که باید از تو داشت. پس ما را بیاموز تا روزهای خود را بشماریم، تا دلی خردمند حاصل کنیم. خداوندا، برگرد! تا چند؟ بر بندگانت شفقت فرما. صبحگاهان ما را از محبت خود سیر کن تا تمامی عمرمان شادمانه بسراییم و شادی کنیم. شادمانمان گردان در عوض روزهایی که مبتلایمان ساختی، و سالهایی که بلا دیدیم. اعمال تو بر بندگانت نمایان شود و کبریایی تو بر فرزندان ایشان. لطف خداوندگارْ خدای ما بر ما باد! عمل دستهای ما را برایمان استوار گردان؛ آری، عمل دستهای ما را استوار گردان.

چه نیکوست خداوند را ستودن، و در وصف نام تو، ای متعال، سراییدن؛ بامدادان محبت تو را اعلام کردن، و شامگاهان وفاداری تو را، با نوای بربطِ ده‌تار و نغمۀ چنگ. زیرا که تو ای خداوند، مرا به کارهایت شادمان ساخته‌ای؛ پس در وصف اعمال دستهای تو شادمانه می‌سرایم. اعمال تو ای خداوند چه عظیم است، و اندیشه‌هایت چه ژرف! مرد وحشی نمی‌داند و نادان این را درنمی‌یابد که هرچند شریران چون علف برویند و بدکاران جملگی بشکفند، برای این است که تا به ابد هلاک گردند؛ اما تو ای خداوند، تا به ابد متعال هستی! زیرا که دشمنانت، ای خداوند، آری دشمنانت، به‌یقین نابود خواهند شد، و بدکاران جملگی پراکنده خواهند گشت. اما تو شاخ مرا همچون شاخ گاو وحشی برافراشته‌ای، و روغن تازه بر من فرو ریخته‌ای. دیدگانم شکست دشمنانم را دیده است، و گوشهایم خبر سقوط مخالفانِ شریرم را شنیده است. پارسا چون درخت خرما خواهد شکفت، و همچون سرو آزاد لبنان نمو خواهد کرد؛ آنان که در خانۀ خداوند غرس شده‌اند، در صحنهای خدای ما خواهند شکفت. در پیری نیز میوه خواهند آورد و تر و تازه و سبز خواهند بود، تا اعلام کنند که خداوند راست است؛ او صخرۀ من است و در او ذره‌ای بی‌انصافی نیست.