یکشنبه ۹ مهر

داوود پادشاه

«پس ایشان را به حسب کمال دل خود رعایت نمود و ایشان را به مهارت دست‌های خویش هدایت کرد.»

مزمور ۷۸ : ۷۲ 

سیاق متن این مزمور، مشخص می‌کند که آیهٔ مذکور دربارهٔ خادم برگزیده و مسح شدهٔ خدا «داوود» است. قصد سراینده مزمور از به‌کار بردن عبارت استعاری «کمال دل» تأکید مؤکد بر دل استوار داوود است تا بتواند توکل تمام و کمال او به خداوند را در تقابل با دل‌های سرکش و غیراستوار قرار دهد (مزمور 78: 8). تعبیر «مهارت دست‌ها» در این آیه، به نجات قوم اسرائیل از چنگ فلسطینیان و سایر دشمنانشان توسط داوود پادشاه اشاره دارد (دوم سموئیل 3: 18). همچنین، مفهوم مستتر در ژرفای این تعبیر، به «دست رهایی بخش» خداوند باز می‌گردد (مزمور 78: 42).

خداوند داوود را برگزید تا پادشاه اسرائیل باشد (دوم سموئیل 5: 2). در عهدعتیق بیش از سی مرتبه، داوود «خادم خداوند» نامیده شده تا به صراحت بیان گردد که نشستن وی بر تخت پادشاهی اسرائیل، بنا بر ارادهٔ حاکمانهٔ خدا صورت پذیرفته است. پولس رسول نیز بر ثابت بودن این حقیقت که برگزیده شدن تنها به خواست و ارادهٔ خدا بستگی دارد و اینکه قصد خدا در امر گزینش همواره ثابت و در همهٔ اعصار استوار است، صحه گذاشته (رومیان 9: 11) و اعلام می‌دارد که نجات بشر در گرو پذیرش سلطنت برحق ماشیح از دودمان داوود پادشاه است (رومیان 10: 13 و 17).

خداوند سبط یهودا را بنا بر ارادهٔ حاکمانهٔ خود برگزید تا سلطنت در دودمان داوود که متعلق به این سبط است از طریق پادشاهی ابدی ماشیح موعود، استوار گردد (رومیان 9: 5). اگر دربارهٔ نقشهٔ نجات، داوری نهایی، فیض و رحمت خدا به‌طور عمیق تفکر نکنیم و اعمال عظیم او را همواره مد نظر نداشته باشیم، به مرور زمان لزوم و اهمیت مقدس نگاه داشتن خود و توبهٔ مکرر را فراموش کرده، از پی آن به دام تمرد می‌افتیم که نتیجهٔ اسف‌بار آن گمراهی است (رومیان 11 : 22)

خداوند اسرائیل را برگزید تا قوم او باشد، داوود را برگزید تا پادشاه قومش باشد و ماشیح را بر حسب جسم در دودمان داوود قرار داد و نقشهٔ نجات را به‌نحوی طراحی و اجرا نمود که از طریق قوم اسرائیل، نجات نصیب سایر ملت‌ها به‌واسطهٔ ایمان آوردن به خدا بودن ماشیح موعود و نه از طریق اعمالشان گردد تا ایمانداران بر حسب فیض، نسل راستین ابراهیم، وارثان وعده و فرزندان خدا شمرده شوند (رومیان 9: 8).