آنچه به شخصیت ایمانداران شکل میبخشد، خاطراتی است بر پایهٔ تاریخ و نیز تجربیات جمعی و انفرادی ایشان. قوم پس از برگزاری جشن آلاچیقها، وارد دُوری تازه از روزهداری شدند و خود را از آنانی که از تبار اسرائیلی نبوده و در خاطرات کهن ایشان سهمی نداشتند، جدا ساختند. دعای عزرا خلاصهای بود از تمام ماجراهای کتابمقدس، از زمان آفرینش «تا امروز». اینها همگی ماجراهایی بودند شکوهمند و نیز هولناک حاوی وعدهها، گزینشها، فتوحات و پیمانشکنیها. قوم خدا پیوسته کوتاهی میکردند، اما خدا وفادار باقی مانده بود و ایشان را احیا میساخت و مورد تفقد قرار میداد.
این دعا گرچه بازگوکنندهٔ تاریخ اسرائیل است، اما الگویی برجا میگذارد که مسیحیان نیز باید آن را تشخیص دهند. همانطور که «شکرگزاری عام» (در «کتاب دعای کلیسای انگلیکن»/م.) بیان میدارد، ما خدا را برای «آفریدن ما، حفاظت از ما، و همهٔ مواهب این زندگی» سپاس میگوییم. در ضمن اینکه بر قصورات و پیمانشکنیهای خود تأمل میکنیم، خدا را «برای رستگاری دنیا بهواسطهٔ خداوندگارمان، عیسای مسیح» شکر میکنیم. ایمانی تروتازه و پرشور، صرفاً بهدنبال چیزی نو و متفاوت نیست، بلکه خود را از درون احیا میسازد، آن هنگام که آنچه را که خدا برای ما انجام داده است را بهیاد میآوریم و اجازه میدهیم این خاطرهها به انتظارات روزمرهٔ ما شکل ببخشد.
این چرخهٔ تکرارشونده از خاطرات و امید، کار روحالقدس در درون ماست، هم او که ما را تعلیم داده، تبدیل به قومی میسازد که ثمرهٔ تقدّس، مهربانی و نیکویی را به بار میآورند. امروز خدا را سپاس بگوییم «از بابت ابزار فیض و بهخاطر امیدِ پرجلال».