زمانی که رهبران سنتگرا، عمارت کلیسایی را که زمانی در آن خدمت میکردم بازسازی کردند، حوض بزرگی برای تعمید در کف تالار کلیسا حفر کردند. این حوض اکنون زیر فرش و سایر کفپوشها قرار گرفته و اکثر اعضای کلیسا نمیدانند چنین حوضی در آنجا هست. برایم بسیار غمانگیز بود که پی بردم دیگر هرگز از آن استفاده نخواهم کرد!
البته هیچیک از اعضای کنونی ندیدهاند که این حوض برای مراسم تعمید بهکار رفته باشد، اما در طول جنگ جهانی دوم خدمت بسیار ارزشمندی انجام داد، چرا که آن را همیشه پر از آب نگاه میداشتند و از همین آب بود که برای خاموش کردن حریق ناشی از اصابت بمب به سقف کلیسا در سال ۱۹۴۱ استفاده شد.
انسان قدیم ما بهواسطهٔ آبهای تعمید، «اطفاء حریق» میشود- این حقیقتی است که حتماً باید مد نظر داشته باشیم، حتی اگر روش دیگر تعمید برایمان آشناتر باشد، یعنی ریختن آب بر پیشانی کودک یا بزرگسال. با این حال، نباید نماد نیرومند غوطهور شدن کامل را از نظر دور بداریم، نماد دفن شدن با مسیح، و نماد برخیزانیده شدن با مسیح، آن هنگام که به سطح آب بر میگردیم.
حتی اگر زندگی فانی ما هنوز سالها ادامه داشته باشد، و حتی اگر میدانیم هنوز خطا میکنیم، باید یقین بداریم که دیگر بردهٔ گناه نیستیم و حیات رستاخیز در ما آغاز شده است. تعمید با هر روشی که انجام شود، ما را پیوسته و دائماً در عیسای مسیح طراوت میبخشد و اشباع میسازد. و از آن لحظه به بعد، خواهیم دید که مرگ و رستاخیز او کار خود را در ما آغاز کردهاند، و پیوسته مرگ را نابود میسازند، و حیاتی تازهشده، نجاتیافته و سرشار را برای هر بخشی از وجودمان به ارمغان میآورند.