فصل ۱۲، از کتابِ طولانی اشعیای نبی فقط حاوی شش آیه است، اما با این حال، محتوای آن بسیار مهم است. این رؤیایی است پرشکوه از اعادۀ اسرائیل به وضعیت نخستینش و بنای مجدد و احیای آن. آنچه در کانون آن قرار دارد، تصویر کشیدن آب است.
قسمت عمدۀ بدن ما از آب تشکیل شده است. ما میتوانیم برای مدتی طولانی بدون غذا سر کنیم، اما اگر فقط دو سه روز بدون آب بمانیم، بیطاقت شده، خیلی زود در آستانۀ مرگ قرار خواهیم گرفت، اما اگر بیش از حد آب دریافت کنیم، غرق خواهیم شد. زندگی را آب به ما میدهد، اما میتواند آن را نیز از ما بستاند.
شاید به همین دلیل باشد که وعدهای که عیسی دو بار در انجیل یوحنا میدهد، فقط آب نیست، بلکه «آب زنده» است. بار نخست، آن را خطاب به زن سامری بر سر چاه یعقوب بیان فرمود (یوحنا ۴:۱۰) که نشانهای بود از اینکه آبی که او عطا میکند، برای همگان است، نه صرفاً مختص قوم خودش. همچنین در عیدی در اورشلیم فرمود: «هر که تشنه است، نزد من آید و بنوشد… هر که به من ایمان آوَرَد… از بطن او نهرهای آب زنده روان خواهد شد.» (یوحنا ۷:۳۷-۳۸).
پس جای تعجب نیست که تعمیدِ آب چنین سریع تبدیل شد به نشانۀ مسیحی بودن. آیین تعمید بر تصویر آب زندهای بنا شده که از چشمههای نجات از کتاب اشعیا برگرفته شد و در خدمت مسیح متجلی گردید. آنچه به ادراک ما از تعمید جان میبخشد، صرفاً شستشوی گناه نیست، بلکه میراثی است عمیقتر و غنیتر مبتنی بر کتابمقدس. در پرتوِ تمام این نکات، آیا بهاندازۀ کافی عطیۀ آب، این سرچشمۀ هرگونه حیات را ارج مینهیم؟