تصویرپردازی در مورد درختان زیتون که به شکلی پایانناپذیر، روغن چراغدانها را تأمین میکنند، مؤید این است که خدا بهیقین در معبدِ بازسازیشده حضور خواهد داشت. روغنی که قدس را روشن نگاه میدارد، از درختانی زنده سرچشمه مییابد و ممکن نیست تمام شود. پِیِ معبد گذاشته شده بود، اما عملیات تکمیل نشده بود. زروبابلِ فرماندار مأمور اتمام عملیات بود، اما «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من». او و یهوشع کارگزاران و عوامل زمینیای هستند که با نماد «پسران روغن» (یا «مردان مسحشده») معرفی شدهاند. احیا و بازسازی صرفاً با روشهای سیاسی عملی نمیشود. بدون پی و شالودهٔ روحانی، هیچ امید اصیلی نمیتواند وجود داشته باشد، و امید برای قوم خدا نمیتواند از مشیّت خدا برای کل زمین جدا باشد. «چشمانِ» خدا در همه جا در گردشاند.
ما نیز در موقعیت خودمان، نیاز داریم این یقین و اطمینان را بازیابیم که خدا برای ما هدفی دارد. اما باید در عین حال، تصدیق کنیم که اتفاقات بسیاری میافتد که قادر به درکشان نیستم و حتی از آنها خبر هم نداریم. همسوساختن خود با ارادهٔ خدا مستلزم صداقت و تعهد روحانی دائمی است. ما نمیتوانیم نتیجهٔ کار و خدمت روزانهٔ خود را ببینیم، اما میتوانیم دعا کنیم که این کار و خدمت ثمربخش گردد. آن «پسران روغن» (یا «مردان مسحشده»)- یعنی شاخههایی که روغن به چراغدانها میرسانند- «مسحکننده» نیز میباشند، نیز باید به یاد داشته باشیم که ما نیز برای کار خدا مسح شدهایم و از طریق آیین تعمید، با روحالقدس مُهر گشتهایم.