غزل غزلها، عاشقانۀ الهی
«دلدادۀ من از آن من است و من از آن اویم.»
غزل غزلها ۲: ۱۶
بیشک، گنجاندن کتاب غزل غزلها در زمرۀ کتابهای مقدس، برای بسیاری از مسیحیان سؤال برانگیز بوده است و چه بسا مسیحیانی که برای مطالعۀ این کتاب اهمیت زیادی قائل نشده، بهندرت به سراغ صفحات آن میروند. بسیاری از بیان بیپروا و بهدور از پردهپوشی این کتاب در شرح جزئیات رابطۀ عاشقانه و بعضی از لذتهای جنسی معذب شده، احساس شرم میکنند. در نتیجه، مفسرینی هستند که مطالب این کتاب را صرفاً تمثیلی جهت توصیف رابطۀ عاشقانۀ خدا با قوم خود یا مسیح با کلیسا قلمداد میکنند. هرچند چنین برداشتی بهدور از اهداف این کتاب نیست، اما محدود کردن معنای این کتاب تنها به یک نکته، حق مطلب را در مورد مقصود کامل این کتاب ادا نمیکند.
بههمین خاطر، برای برداشتی صحیح از اهداف این کتاب، جا دارد به زمینۀ فرهنگی اینگونه نوشتهها در قالب فرهنگ باستان، بهویژه نگرش خاص یهودیان به مفهوم و جلوههای مختلف حکمت در کتب حکمتی، منجمله غزل غزلها توجه شود. در اسرائیل باستان، مفاهیم روحانی-اخلاقی و احساسات انسانی در قالب واژهها و توصیفاتی بیان میشد که به آنها آوا و طنین منحصربهفردی میبخشید. در کتاب غزل غزلها، واژۀ عشق طنین و آوای خاص خود را مییابد. از آنجایی که حکمت در کتاب امثال طنینی زنانه دارد (امثال ۸: ۱ – ۹: ۱۲)، میتوان اینگونه برداشت کرد که حکمت در امثال و عشق در غزل غزلها، با جاذبۀ زنانه و رازآمیز خود، قدرتمندانه مردان را بهسوی خود جذب میکنند. بنابراین، غزل غزلها را باید کتابی عاشقانه قلمداد کرد که عشق بین یک مرد و یک زن را در اوج احساسی پاک و مقدس بیان میکند.
همچنین، قابل ذکر است که این کتاب رابطۀ زن و مردی را توصیف میکند که برای ازدواج با یکدیگر آماده میشوند. بههمین خاطر، در اسرائیل باستان مرسوم بود که اینگونه غزلها در آستانۀ ازدواج مردان و زنان اسرائیلی خوانده میشد.
خدایی که عشق و رابطۀ جنسی را برای شکوفایی هرچه بیشتر ازدواج خلق کرده است، هیچگاه مایل به انکار آن نیست. مشکل از جایی آغاز میشود که انسان عشق و رابطۀ جنسی را در محیط ناامن خارج از ازدواج جستجو میکند. بماند که در بسیاری از مواقع، روش ناصحیح روابط جنسی و لذتجویی یکطرفه، حتی در قالب ازدواج نیز به عملی گناهآلود تبدیل میشود.
Bible Study
غزل غزلها ۲: ۱۶
«دلدادۀ من از آن من است و من از آن اویم.»