وقتی کتابمقدس میفرماید که اهداف خدا تغییرناپذیرند (عبرانیان ۶:۱۷)، و نیز اینکه خدا خشنود میشود که «کاری تازه» انجام دهد (اشعیا ۴۳:۱۹)، با اینها چه میکنیم؟ این بیشتر بستگی دارد به اینکه چه نگرشی نسبت به رویدادها داریم.
اکنون یوحانان و مردم از ارمیا خواستند تا کلامی از «خدایش» بطلبد. ارمیا به ایشان یادآوری کرد که خداوند، خدای «ایشان» نیز هست! لذا قول دادند که «کلام یهوه، خدای خود را اطاعت خواهیم کرد»، فارغ از اینکه او بگوید.
در انتهای ده روز (آیا ما امروزه چنین صبر و تحملی داریم؟)، کلامی از جانب خداوند نازل شد. این بار نیز این کلام دعوت و هشداری بود به این شکل: «اگر چنین کنید… چنان خواهد شد». ارمیا با بدبینی بسیار، پیام را بیان کرد و تصور نمیکرد که مخاطبینش که تا آن زمان، اعتنایی به کلام خدا نکرده بودند، این بار به آن عمل کنند.
در نگاه اول، این دعوت و هشدار، نقطهٔ مقابل پیامهای پیشین بود، پیامهایی که بر اساس آنها، مردم میبایست شهر را ترک گفته، تسلیم کدانیان میشدند. اکنون این پیام میگفت که باید همان جا بمانند. اما این به همان مفهوم اطاعت از عملکرد خدا از طریق کلدانیان است، منتها در شرایط جدید پس از سقوط اورشلیم. این پیام جدید همان اهداف را دنبال میکرد، اما در چارچوبی که در اثر تغییر در شرایط، شکل جدیدی به خود گرفته بود.
شاید انتظارات ما در تشخیص حضور خدا و عملکرد او، نیاز دارد پویاتر و خلاقتر گردد.